Kónski z bele kónd*
– Niy wiysz, czy Porwolik mioł wczora szczęście na gónie*?– Szczęście mioł pierónowe. Nic niy trefił.– I ty godosz, że to je wielgie szczęście?– Nó ja. Jakby trefił, to by z tego mioł ino ostuda*. Bo łónymu jeszcze niy zdarzyło trefić do zwierzyny, a dycki* do keregoś synka co naganio...– Czymu mi sie tak ciekawie przyglondosz? – pyto się Gafczoczka swojigo