korski

Historia górnictwa to nie tylko dzieje technologii i techniki, choć to one wydają się najatrakcyjniejsze. Dla mnie równie interesujące jest to, co z angielska bywa nazywane orgware, czyli organizacyjna i zarządcza strona mojego fachu. Staram się zrozumieć mechanizmy, które towarzyszą mi od zawsze. Nie zawsze jednak rozumiem ich sens, a czasem dostrzegam ich niekorzystne oddziaływanie. Jednym z takich elementów jest czas pracy pod ziemią w polskim górnictwie węglowym. Już przed II wojną światową postanowiono, że w normalnych warunkach będzie on wynosił siedem i pół godziny – liczonych od zjazdu pod ziemię do wyjazdu na powierzchnię. Wtedy kopalnie były niewielkie, a dojście do miejsca pracy nie zajmowało wiele czasu. Czas poświęcony na faktyczną pracę był więc stosunkowo długi.

„Tak przemija chwała świata” – ten cytat zawarty w tytule odnoszę do poruszanych dziś tematów. Obiecywałem napisać o systemie eksploatacji pokładów węgla, który narodził się na Górnym Śląsku i niemal wyłącznie w Górnośląskim Zagłębiu Węglowym. Mowa o śląskim systemie filarowym nazywanym inaczej systemem śląskich zabierek. 

Luty od wielu lat to nie tylko szkolne ferie, ale też konferencja Szkoła Eksploatacji Podziemnej. Już od dziesiątków lat uczestniczę w Szkole, prowadząc sesje, wygłaszając referaty i wypełniam rolę jurora w studenckim Turnieju Wiedzy Górniczej. Pamiętam jeszcze te konkursy z udziałem studentów zagranicznych uczelni górniczych, ale dziś startują tylko studenci z Akademii

Właściwie miałem napisany inny tekst, ale w sobotni ranek przeczytałem na jednym z portali komentarz człowieka, który jakieś dwadzieścia lat temu był podsekretarzem stanu odpowiedzialnym za górnictwo węglowe. W swoim komentarzu zawarł on pytanie: jak długo władze będą tolerować… górników, którzy zarabiają dużo, a ich praca jest coraz mniej wydajna. Ten komentarz