Warszawa: górnicy u prezydenta RP

fot: Krystian Krawczyk

Do stolicy zjechali przedstawiciele całego krajowego przemysłu wydobywczego. Na zaproszenie głowy państwa stawili się górnicy kopalń węgla kamiennego, brunatnego, rud miedzi, ropy i gazu, soli oraz instytucji działających na rzecz tego przemysłu

fot: Krystian Krawczyk

+50 Zobacz galerię

Galeria
(53 zdjęć)

Drugi raz prezydent RP Bronisław Komorowski zaprosił górników do Warszawy z okazji Barbórki.

W wigilię ich święta, w środę, 3 grudnia, do stolicy zjechali przedstawiciele całego krajowego przemysłu wydobywczego. Na zaproszenie głowy państwa stawili się górnicy kopalń węgla kamiennego, brunatnego, rud miedzi, ropy i gazu, soli oraz instytucji działających na rzecz tego przemysłu.

W przemowie do górników prezydent podkreślił, że zawód górnika to nie tylko praca, ale też styl życia, w którym liczą się silne więzi koleżeńskie, mieści się także rodzinność. Bo zagrożenie zawsze wyzwala takie więzi.

- Schylam głęboko głowę przed górniczym stanem, tak jak śpiewaliśmy to przed chwilą w hymnie górniczym. Dziękuję Wam za przyjazd do Warszawy. Choć górnictwo jest w całej Polsce, to jego serce bije na Śląsku, gdzie z ojca na syna przekazuje się tę piękną tradycję związaną z Barbórką - powiedział Bronisław Komorowski.

W jego opinii Warszawa jest coś winna Śląskowi, dlatego z całą mocą popiera inicjatywę budowy pomnika Wojciecha Korfantego w stolicy.

W Sali Kolumnowej Pałacu Prezydenckiego odbyła się uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych. Do dekoracji Złotymi Krzyżami Zasługi przez prezydenta RP Bronisława Komorowskiego przedstawieni zostali m.in. Bernard Hajda i Janusz Śliwa z Centralnej Stacji Ratownictwa Górniczego, Antoni Kachniarz z KWK Budryk, a Złotymi Medalami za Długoletnią Służbę: Alicja Hornik-Siwiak z KWK Wujek, Janina Fabiszak z KWK Bobrek-Centrum, Stanisław Baran i Zbigniew Obajtek z Kopalni Soli Wieliczka, Jeremi Gall, Marian Semeniuk i Zbigniew Sierpiński z LW Bogdanka, Jan Pajchert i Jan Stelmaszczyk z KWB Bełchatów.

Przed uroczystością w Pałacu Prezydenckim Bronisław Komorowski wraz z przedstawicielami górników uczestniczył w mszy Św. w Bazylice Archikatedralnej Św. Jana Chrzciciela. Nabożeństwo koncelebrowali z ks. abp. Kazimierzem Nyczem, metropolitą warszawskim, ks. abp Wiktor Skworc, metropolita katowicki, oraz Jan Kopiec, biskup gliwicki. W Bazylice obecni byli również prezes Wyższego Urzędu Górniczego Mirosław Koziura oraz wojewoda śląski Piotr Litwa.

W homilii bp Jan Kopiec przypomniał, że Pan Bóg dał Ziemię człowiekowi, żeby nią mądrze gospodarował, i to niezależnie od epoki czy wieku. To zawsze rodzi spory i pytania, w jaki sposób dobra Ziemi wykorzystać. Nad ludźmi, którzy się tym zajmują, trzeba się z empatią pochylić i w dialogu rozwiązać problemy, szanując godność człowieka.

Bp Jan Kopiec podkreślił, że dobrze zna sprawy Śląska, gdyż urodził się w górniczej rodzinie, w której nad tradycją, wiarą i miłością czuwała św. Barbara.

Po mszy górnicze delegacje przemaszerowały do Pałacu Prezydenckiego przy Krakowskim Przedmieściu. Muzyczną oprawę uroczystości zapewniły orkiestry Kopalni Węgla Brunatnego Bełchatów oraz kopalni Polkowice-Sieroszowice KGHM Polska Miedź.

W galerii  - prezydencka barbórka, msza w Bazylice Archikatedralnej Św. Jana Chrzciciela i uroczystości w pałacu prezydenckim. Fot.: Krystian Krawczyk

MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Masz pamiątki związane z Hutą Pokój? Mogą trafić na wystawę w Wielkim Piecu

W sobotę, 14 listopada, odbędzie się zbiórka pamiątek związanych z Hutą Pokój w Rudzie Śląskiej.

Kopalnia Paryż to historia zagłębiowskiego górnictwa. Od Ksawerego do likwidacji

Kopalnia Paryż należała do grona największych i najstarszych kopalń węgla kamiennego w Zagłębiu Dąbrowskim, choć jej metryka do dziś budzi spory.

Niemcy wracają do węgla, a Polska? Szybki koniec kopalń może okazać się błędem

Dominik Kolorz, Jerzy Markowski i Patryk Białas starli się w debacie netTG.pl i Radia Katowice o przyszłości górnictwa

Mobbing w górnictwie. Dziś uwagi w stylu „bo jak ci przypier…” na dole nie przejdą

Różne miałem zdarzenia w ciągu mojej prawie trzydziestoletniej pracy w charakterze sztygara. Ale to jedno szczególnie zapadło mi w pamięć. Otóż kiedyś miałem w oddziale górnika imieniem Jacek. Niedoszły inżynier. Za co się zabrał, wszystko, mówiąc delikatnie, spartolił. Wiedzieliśmy dobrze o tym, żeby nie dawać mu jakiegoś odpowiedzialnego zadania, bo coś poważnego mógłby nawywijać.