ecik

Na urlopie synek próbuje sie zolycać do dziołchy. „Jak mosz na imie?" – sie pyto. „Joanna" – uodpedziała mu dziołcha. „A jo Achim" – przedstawił sie synek... Stary wic, ale jary. Tóż witóm Wos piyknie!

 Nie zauważyłem, czy nadal ta pora roku określana jest mianem: „sezon ogórkowy". Tak wiele się zmienia w nazewnictwie i obyczajach. I tak szybko. Przydrożna panienka jest bardziej stała w uczuciach, niż współczesne życie w swym całokształcie. Weźmy takie odzienie. Świadomie używam tego określenia z czasów, gdy garderoba trwała pokoleniami.

Oj, dobrze!!! Dobrze, że jest Radwańska! Dobrze, że są siatkarze! I inni jeszcze sportowcy, którzy potrafią wygrywać! I potrafią się śmiać, i cieszyć jak dzieci, a nie pokazywać nadęte miny ważniaków, chodzących w glorii dziejowej misji, szczególnie gdy ta misja jest kolejną kompletną klapą! Dzięki Radwańskiej, siatkarzom i innym do nich podobnym trochę

Przed tygodniem poszukiwałem odpowiedzi na pytanie, co łączy Euro z euro? Otóż sporo – okazuje się – by nie rzec, że prawie wszystko. W poniedziałek, jakby na potwierdzenie tego, pojawiło się sporo tytułów prasowych, obwieszczających, że Grecja zostaje w Euro – podwójnie.

Zastanawiam się, czy to przypadek, że ogólnoeuropejskie kopanie w piłkę, a także kostki, golenie, łydki oraz inne części ciała nazywa się tak samo jak ogólnoeuropejska waluta? Po głębszym zastanowieniu dochodzę do wniosku, że to przypadek, ale jakże znamienny. Freudowski, można by rzec. Takich zbiegów okoliczności jest znacznie więcej. Piłka tocząca się

Gdy rozmawia się z posłami, ministrami, prezesami, urzędnikami i innymi, za przeproszeniem, decydentami o kolei, drogach, zarobkach, prawie, sprawiedliwości społecznej, osławionym solidaryzmie etc., to najczęściej w odpowiedzi na pytania, co i kiedy, słyszymy: „Będziemy robić wszystko, żeby...". Następnie na ogół słyszymy lub czytamy, jaki jest cel tego

Do fantastycznych wyczynów przedstawicieli naszego fantastycznego społeczeństwa doszedł jeszcze jeden: banda debilnej „przyszłości narodu", wyposażona w charakterystyczny gen polskiego zabijaki, w Łodzi uśmierciła dwie żyrafy. Tzn. spowodowała ich śmierć swoim zachowaniem. Żyrafy umarły ze strachu w wyniku próby wciągnięcia ich do wspólnej zabawy.

Sprawy, wydarzenia, informacje pojawiają się tak prędko i tak samo prędko znikają, jak ten czarnoskóry, idący po zebrze przez ulicę. Czasami aż głupio wracać do czegoś, co napędzało zbiorową wyobraźnię i zbiorowe emocje przed kilkoma dniami.