ecik

Jak nowy krój spodni, kolor sukienek i sposób uczesania, tak też pojawiają się mody na słówka i powiedzonka. Czasem ich źródłem jest jakiś popkulturowy idol, czasem niedouczenie, a czasem licho wie co... To ostatnie powiedzonko: „licho wie co", zdecydowanie z mody wyszło, choć nie wiadomo, czy nie wróci, bo mody odchodzą i wracają, a czasem trwają. Np. niezmiennie modny jest rusycyzm: „póki co". Zapomniano o rodzimych: na razie, tymczasem, do czasu, przez chwilę itd...

NA TEGO BĘC, NA KOGO PADNIE...Tak się przyglądam, przysłuchuję i nudno... Kampanię wyborczą mam na myśli. Dwaj tzw. „główni kandydaci" co jakiś czas rzucą w siebie pacyną błota, ale jakoś niemrawo. Nawet afera ze SKOK-ami niespecjalnie „do pieca dołożyła". Tak, jakby obie strony trochę się bały, a mniej główni i całkiem niegłówni

A GŁUPICH JAK ZWYKLE NIE WIDAĆ *Mistrz, mentor, arbiter, najwyższy autorytet... Czyli ktoś, kto „wie lepiej". Jak świat światem większość ludzi zawsze kogoś takiego potrzebowała i poszukiwała. Z tej potrzeby powstawały różne areopagi, rady starszych, szkoły, sądy, rządy, rady naukowe etc., etc... Ta potrzeba zrodziła też sporą rzeszę kombinatorów,

Podczas Świąt obejrzałem w telewizji stary, włoski film. Ramota straszna, ale urocza i w gwiazdorskiej obsadzie. Sophia Loren, Marcello Mastroianni, Vittorio de Sica... Ważną częścią fabuły filmu była kwestia pobierania podatków. Rzecz działa się 500 lat temu i to na południu Włoch, więc realia kompletnie nie przystające do dzisiejszych, ale...

ALLELUJA I JAZDA DO PRZODU!Przed świętami zawsze mam problem z wyborem tematu. Żeby się trochę wpisywał w przedświąteczną atmosferę, nie będąc jednocześnie nachalnie okazjonalnym. To dość trudne, ale nie niemożliwe. Dziś jednak postanowiłem odejść od tej zasady, bo jakoś nie czuję owej przedświątecznej atmosfery. Ot tak, jakby się zbliżał zwyczajny, tylko nieco

Czasem mam wątpliwości, czy to, co tutaj piszę nadaje się do rubryki par excellence rozrywkowej. Przyjmijmy zatem, że czasami poruszamy się po obszarze „czarnego humoru" wspartego na pure nonsensie.

Jadą wozy kolorowe taborami – nucę sobie, i to wcale nie dlatego, że o tym właśnie czasie, cieszyńską szosą koło mojego domu ciągnęły tabory większych i mniejszych wozów, bryczek i zwykłych furek wraz z ich właścicielami, którzy wówczas nazywali się jeszcze Cyganami. Dziś, jak wiadomo, „prawdziwych Cyganów

MAŁO NAS DO ROBIENIA CHLEBAZ upodobaniem słucham pewnej codziennej, porannej, radiowej audycji ekonomicznej. Jej gośćmi bywają naukowcy i politycy. Ale nade wszystko prezesi i doradcy różnych instytucji i korporacji – głównie finansowych. Kiedy słyszę, jak oni jęczą nad ciężkim losem przedsiębiorców – głównie tych wielkich i różnych