Oszczędzają na kosztach ładowania i transportu, dbają o klienta

fot: Kajetan Berezowski

Dzięki nowej inwestycji skrócony został czas ładowania surowca na ciężarówki, a klienci otrzymują węgiel bez podziarna

fot: Kajetan Berezowski

W ruchu Piast kopalni Piast-Ziemowit działa już pełną parą instalacja do załadunku sortymentów grubych na ciężarówki. Rozwiązanie skraca czas załadunku i ekspedycji surowca, zwiększa też jego dobową sprzedaż.

W bieruńskiej kopalni zakończyła się już definitywnie epoka ładowania węgla na samochody ciężarowe za pomocą ładowarek kołowych. Teraz cały ten proces przebiega bezpośrednio z taśmy ładującej na ciężarówki stojące na wadze.

– Materiał przed załadunkiem jest odsiewany, czyli wydzielane są ziarna miałowe. Nasi klienci otrzymują zatem węgiel bez tzw. podziarna – zwraca uwagę Janusz Grabowski, kierownik Działu Przeróbki Mechanicznej Węgla w kopalni Piast-Ziemowit.

Podczas załadunku taśma ładująca porusza się wzdłuż samochodu, zsypując surowiec równomiernie na platformę ciężarówki. Osoba obsługująca załadunek pracuje teraz w specjalnym pomieszczeniu, obsługując pulpit sterowniczy. Niezbędne informacje o bieżącym stanie załadunku wyświetlane są na monitorze.

Procedura przedstawia się następująco: klient kupuje węgiel, przyjeżdża po jego odbiór do kopalni i w biurze obsługi klienta otrzymuje dokument załadunkowy zawierający kod paskowy. System skanuje zawarte na nim informacje o zamówieniu. Pojawiają się one raz jeszcze na ekranie i klient ma możliwość dokonania korekty, jeśli wymaga tego sytuacja. Jeśli nie, wystarczy tylko potwierdzić dane, aby otrzymać zgodę na wjazd i rozpocząć ładowanie.

– Do tej pory węgiel ekspediowany był wagonami samowyładunkowymi na plac sprzedaży drobnicowej. Wysypywano go i ponownie ładowano ładowarkami kołowymi na samochody klientów. Sprzyjało to degradacji węgla. Około 15 proc. surowca trafiało do sortymentów miałowych. Teraz sytuacja uległa diametralnej zmianie. Oszczędzamy na kosztach ładowania i transportu kolejowego. Więcej jest też sortymentu węgli grubych, które oferujemy odbiorcom – tłumaczy dalej Janusz Grabowski.

Warto również wspomnieć, że w bieruńskim zakładzie górniczym od 2007 r. funkcjonuje zakład wzbogacania miałów. W procesie przeróbczym wydzielany jest z nich kamień, przez co następuje wzrost kaloryczności węgla oferowanego klientom. To istotne, bowiem w ostatnim okresie energetyka zawodowa wyraźnie podwyższyła wymagania odnośnie jakości miałów.

– Mamy możliwość tworzenia mieszanek z miałów surowych i wysyłania ich do odbiorców w klasach od 19 do 23 kJ/kg. Poza energetyką zawodową miały w klasie 23 kJ/kg kupują również małe zakłady ciepłownicze oraz przedsiębiorcy z branży rolno-ogrodniczej. Surowiec bardzo dobrze się sprzedaje, można powiedzieć – na bieżąco – dodaje Janusz Grabowski.

Warto podkreślić, że ruch Piast jako jedyny zakład górniczy działający w ramach Polskiej Grupy Górniczej produkuje miał o uziarnieniu od 3 do 31 mm dla odbiorców indywidualnych. Umożliwił to zmodernizowany specjalnie do tego celu układ technologiczny. Produkuje również groszek o uziarnieniu od 6 do 25 mm (zwany do niedawna ekogroszkiem) o uziarnieniu od 6 do 25 mm pod nazwą Retopal. Podobne paliwo o nazwie Karlik wytwarzane jest z węgli pochodzących z kopalń: Piast-Ziemowit, Staszic-Wujek, Mysłowice-Wesoła w dawnym Zakładzie Produkcji Ekopaliw w Woli, który od 1 stycznia br. działa w ramach ruchu Ziemowit. 

MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Masz pamiątki związane z Hutą Pokój? Mogą trafić na wystawę w Wielkim Piecu

W sobotę, 14 listopada, odbędzie się zbiórka pamiątek związanych z Hutą Pokój w Rudzie Śląskiej.

Kopalnia Paryż to historia zagłębiowskiego górnictwa. Od Ksawerego do likwidacji

Kopalnia Paryż należała do grona największych i najstarszych kopalń węgla kamiennego w Zagłębiu Dąbrowskim, choć jej metryka do dziś budzi spory.

Niemcy wracają do węgla, a Polska? Szybki koniec kopalń może okazać się błędem

Dominik Kolorz, Jerzy Markowski i Patryk Białas starli się w debacie netTG.pl i Radia Katowice o przyszłości górnictwa

Mobbing w górnictwie. Dziś uwagi w stylu „bo jak ci przypier…” na dole nie przejdą

Różne miałem zdarzenia w ciągu mojej prawie trzydziestoletniej pracy w charakterze sztygara. Ale to jedno szczególnie zapadło mi w pamięć. Otóż kiedyś miałem w oddziale górnika imieniem Jacek. Niedoszły inżynier. Za co się zabrał, wszystko, mówiąc delikatnie, spartolił. Wiedzieliśmy dobrze o tym, żeby nie dawać mu jakiegoś odpowiedzialnego zadania, bo coś poważnego mógłby nawywijać.