fot: Bartłomiej Szopa/ARC
- Na świecie buduje się lub planuje aż 1600 elektrowni węglowych w 62 krajach – zwrócił uwagę Janusz Olszowski, prezes GIPH
fot: Bartłomiej Szopa/ARC
W dyskusji o węglu w ostatnich tygodniach temperatura wzrosła, a to za sprawą wymiany zdań pomiędzy Januszem Olszowskim, szefem Górniczej Izby Przemysłowo-Handlowej, a Januszem Steinhoffem, b. wicepremierem i ministrem gospodarki. Pierwszy z nich podczas kongresu Nowy Przemysł Expo twierdził, że mamy do czynienia z rehabilitacją węgla. Drugi, że wręcz odwrotnie – nic na to nie wskazuje, a koniec tego surowca jest nieuchronny, bo polityce klimatycznej w Unii nikt się nie sprzeciwia.
Polityka dekarbonizacyjna Unii osłabła czy nie? Kryzys został przełamany? Węgiel ma przyszłość czy powinniśmy się z nim pożegnać?
Momenty przełomowe
Momentem przełomowym było ogłoszenie w czerwcu przez niemiecką minister środowiska Svenję Schulze, że Niemcy nie zdołają do 2020 r. zredukować emisji gazów cieplarnianych o 40 proc. w porównaniu z 1990 r. Realna redukcja to 32 proc. Schulze podkreśliła, że Niemcy mimo ogromnych inwestycji w energetykę odnawialną nadal pozostają krajem węgla brunatnego. Także większe natężenie ruchu na drogach spowodowało, że do atmosfery emitowane jest więcej CO2. Tamtejszy rząd powołał do życia komisję „Wzrost, zmiana strukturalna i zatrudnienie”, która do końca br. ma wyznaczyć drogę prowadzącą do zakończenia produkcji energii z węgla. W ciągu najbliższych dwóch lat Niemcy chcą tylko u siebie wydać 4 mld euro na redukcję gazów cieplarnianych i dostosowanie się do globalnego ocieplenia.
Faktem jest, że w niemieckim miksie elektroenergetycznym nadal dominuje węgiel. W pierwszym półroczu elektrownie z węgla brunatnego wyprodukowały ponad 24 proc. całości energii, a z węgla kamiennego 13,3 proc. Elektrownie jądrowe to 12,7 proc., a gazowe 7,2 proc. Nieoczekiwanie zyskaliśmy w naszej polityce energetycznej sojusznika w postaci Niemiec. Tamtejszy minister energii Peter Altmaier uznał już kilka miesięcy temu za nierealne apele z grupy innych krajów UE o zwiększenie udziału energii ze źródeł odnawialnych do 33-35 proc. w miksie energetycznym do 2030 r. Poinformował też, że Niemcy na to, aby zwiększyć udział zielonej energii do 15 proc. w miksie, wydają rocznie 25 mld euro, co jest ogromnym kosztem dla podatnika. Zwiększenie celu to także zwiększenie wydatków i kolejne obciążenie kieszeni podatników.
Nasi pozostali sojusznicy to grupa państw Wyszehradu, czyli Czechy, Słowacja i Węgry. Zrozumienia trudno było do tej pory szukać u Luksemburga i Hiszpanii, Holandii, Francji, Danii, Szwecji, Włoch i Portugalii. Czy to się zmieni? Już się zmienia.
Europa swoje, świat swoje
- Polska wspólnie z Francją, Wielką Brytanią, Włochami, Grecją, Węgrami i Irlandią uzgodniła negatywne stanowisko wobec propozycji Komisji Europejskiej w sprawie rozporządzenia dotyczącego rynku mocy, które ma na celu wyeliminowanie wszystkich elektrowni węglowych w Unii - powiedział Janusz Olszowski podczas kongresu Nowy Przemysł Expo.
Na świecie tendencje w sprawie węgla są różne od europejskich. Powoli świat zaczyna łaskawszym okiem spoglądać na węgiel. Z danych wynika, że jego zużycie znacznie wzrosło. Jest obecnie na poziomie sprzed 20 lat. Aż 38 proc. energii elektrycznej na świecie produkuje się w oparciu o to paliwo. Polska energetyka będzie na nim bazowała przez kolejnych kilkadziesiąt lat. Także prezydent USA Donald Trump wraca do węgla i finansowania inwestycji węglowych. Z kolei Wielka Brytania, która walczy z węglem od wielu lat, w tym roku zużyto do produkcji prądu o 10 proc. paliwa więcej.
Jak poinformował w Katowicach prezes Janusz Olszowski, na świecie buduje się lub planuje aż 1600 elektrowni węglowych w 62 krajach. Rosja w tym roku wyprodukuje 420 mln t węgla i wyeksportuje 200 mln t. USA odbudowały swoją produkcję, mając eksport na poziomie 100 mln t. No to jak z tym węglem? Wszystko wskazuje na to, że zostanie z nami jeszcze na długo, bo po prostu się opłaca.
