Fedrowanie na miarę potrzeb. Załoga łaziskiej kopalni przejęła płynnie wszystkie zadania

Przedstawiciele załogi kopalni Bolesław Śmiały w Łaziskach Górnych

W ub.r. łaziska kopalnia zrealizowała z naddatkiem założenia planu techniczno-ekonomicznego w zakresie produkcji węgla i drążenia wyrobisk korytarzowych. 

– Wydobycie prowadzone jest z dwóch ścian – 318/1 w pokładzie 318 oraz 599 w pokładzie 325/1. Długość tej pierwszej sięga 200 m, wybieg ok. 1030 m, a wysokość do 2,1 m. Długość drugiego frontu robót eksploatacyjnych wynosi 180 m, wybieg ściany liczy 500 m, zaś wysokość kształtuje się na poziomie 2,30 m. Prace w obu ścianach odbywają się w systemie czterozmianowym. Zmiana pierwsza jest zmianą konserwacyjną, wydobycie prowadzone jest ze względu na niższe ceny prądu na zmianach pozostałych – wyjaśnia Paweł Mijalski, nadsztygar górniczy. 

Jeden chodnik, dwie ściany

Poza dostosowaniem wielkości produkcji do potrzeb rynkowych kopalnia podejmuje także szereg działań ograniczających koszty produkcji. Jednym z nich jest prowadzenie w ścianie 318/1 kompleksu ścianowego wychodzącego częściowo do chodnika badawczego nr 330, co umożliwia odzysk obudowy chodnikowej, która następnie (np. po wyprostowaniu) wykorzystywana jest ponownie do wykonywania chodników technologicznych w trakcie likwidacji ścian już wyeksploatowanych. Kolejnym z takich działań jest wykorzystanie jednego chodnika do eksploatacji dwóch ścian sąsiadujących. 

– Wykorzystujemy w ścianie 318/1 system wybierania z częściowo wysuniętym do chodnika badawczego nr 330 kompleksem ścianowym. Rozwiązanie to pozwala na bezpieczną likwidację chodnika za frontem ściany z pełnym odzyskiem materiału i ponowne jego wykorzystanie. Natomiast chodnik badawczy nr 331 jest utrzymywany za frontem i będzie wykorzystany podczas eksploatacji kolejnej ściany 318/2. To rozwiązanie jest rzadkością w naszym górnictwie węgla kamiennego, ponieważ zazwyczaj drąży się nowe wyrobiska do eksploatacji kolejnej ściany. U nas jest inaczej ze względu na niewielkie głębokości eksploatacyjne i sprzyjające warunki geologiczno-górnicze – tłumaczy tajniki sztuki górniczej Marcin Płoneczka, nadsztygar górniczy ds. przygotowania produkcji i inwestycji.

Łaziska kopalnia należy do najbezpieczniejszych w Polskiej Grupie Górniczej. Górnicy pracują w złożu, gdzie występuje zagrożenie wodne I i II stopnia oraz metanowe I kategorii. To drugie pojawia się tylko w niektórych partiach złoża. Zagrożeniem metanowym I kategorii objęta jest wspomniana wcześniej ściana 599 w pokładzie 325/1.

Z ciekawostek warto wspomnieć o tym, że przed dwoma laty, po raz pierwszy w historii kopalni, przy obcince ściany i wykonaniu kanału transportowego zastosowana została siatka z włókien poliestrowych. Zabezpiecza ona strop nad sekcjami oraz kanałem transportowym. Technologia ta zapewnia pełne opięcie sekcji i kanału technologicznego. Dzięki jej zastosowaniu udało się skrócić o połowę czas wykonania obcinki i kanału transportowego w porównaniu z zastosowaniem tradycyjnej opinki stropu. Obecnie technologia ta stosowana jest przy likwidacji ściany 595a. Ze względu na gabaryty wyrobiska wjeżdża się do niego kolejką spalinową podwieszaną po wyrabowane sekcje obudowy zmechanizowanej, bezpośrednio do przodka likwidacji. Inaczej jest w likwidowanej ścianie 621 ze względu na jej mniejszą wysokość oraz zastosowanie innego rodzaju obudowy i opięcia stropu kanału likwidacyjnego. Tam transport sekcji do chodnika przyścianowego odbywa się z wykorzystaniem kołowrotów hydraulicznych, a załadunek sekcji na zestaw kolejki podwieszonej ma miejsce w chodniku.

Tanio i ekologicznie

Kopalnia posiada ponadto instalację do granulowania drobnych ziaren węgla. Zainstalowano ją przed sześciu laty na terenie o powierzchni 5000 mkw., gdzie wcześniej składowano muły węglowe. Instalacja składa się z przenośników taśmowych, rozdrabniaczy, podajników ślimakowych i maszyn do rozdrabniania. Jest całkowicie zautomatyzowana. Proces granulowania przebiega pod kontrolą 6 tys. czujników! Całością zawiaduje zaledwie jeden pracownik. Dzięki tej instalacji udało się wprowadzić do oferty nowy produkt tworzony z ziaren węgla o średnicy poniżej 1 mm i przy okazji zredukować koszty produkcji. Dodatkowym atutem posiadania instalacji jest aspekt ekologiczny, gdyż drobne ziarna były odpadem, który trzeba było składować. Wcześniej procesy granulacji w niewielkim zakresie zlecane były firmie zewnętrznej.

Warto też wspomnieć, że urobek wywożony na powierzchnię to nic innego jak mieszanina węgla i skały płonnej. Taki surowiec nie nadaje się wprost do celów energetycznych, ale musi być on poddany procesom przeróbczym, czyli wzbogacaniu. Wówczas następuje tzw. odkamienianie węgla. Efektem jest koncentrat węglowy oraz skała płonna, traktowana jako odpad. Sam proces wzbogacania węgla prowadzony jest w środowisku wodnym w osadzarkach miałowych. Tuż obok maszyny granulującej znajdują się dwa zbiorniki na specjalistyczne wapno, które znacznie przyspiesza produkcję granulatu. System sam dobiera odpowiednie jego proporcje, zachowując zadane parametry gotowego produktu. Instalacja – efekt polskiej myśli technicznej – pozwala na bardziej racjonalne zagospodarowanie drobnych ziaren węgla i tym samym zwiększa wolumen sprzedaży węgla handlowego. Wydajność linii kształtuje się na poziomie 40 t na godzinę, a docelowo 500-600 t na dobę.

Aktualnie kopalnia przygotowuje się do zbrojenia ściany 611, która rozpocznie fedrowanie w październiku br. 

– Staramy się funkcjonować w sposób racjonalny i oszczędny. Dzięki naszemu zapleczu technicznemu, stosowanym technologiom, a także wszechstronności naszych pracowników jesteśmy w stanie dostosowywać się do aktualnej sytuacji na rynku węgla. Nasza załoga przejęła płynnie wszystkie zadania, które jeszcze niedawno realizowały dla nas inne podmioty – podkreśla Miron Płaczek, kierownik robót górniczych w kopalni Bolesław Śmiały.

Przedstawiciele załogi kopalni Bolesław Śmiały w Łaziskach Górnych