fot: Tramwaje Śląskie
Zespół zabudowy dawnej zajezdni w Chorzowie Batorym, który jest siedzibą spółki Tramwaje Śląskie i w którym działa jej Zakład Usługowo Remontowy, powstał w latach 1929-30
fot: Tramwaje Śląskie
Dawna zajezdnia tramwajowa w chorzowskiej dzielnicy Batory, w której mieści się dziś siedziba spółki Tramwaje Śląskie i jej zakład remontowy, została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych woj. śląskiego - podała w czwartek spółka.
Jak oceniła, to symboliczne uznanie nakładów i zaangażowania śląskich tramwajarzy w utrzymanie ponad 90-letnich zabudowań.
Jak poinformował w czwartek rzecznik TŚ Andrzej Zowada, Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków nieruchomych woj. śląskiego zespół zabudowy zajezdni tramwajowej w Chorzowie przy ul. Inwalidzkiej 5, składający się z czterech obiektów: budynku administracyjnego, budynku warsztatu, budynku wozowni oraz budynku dawnej kuchni.
Postępowanie w tej sprawie Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków prowadził na wniosek Miejskiego Konserwatora Zabytków w Chorzowie.
- Zdajemy sobie sprawę z historycznej wartości budynków dawnej zajezdni tramwajowej w Chorzowie Batorym, dlatego od lat współpracujemy z Miejskim Konserwatorem Zabytków w Chorzowie, z którym uzgadniamy prowadzone przez nas inwestycje - zapewnił, cytowany przez Zowadę, prezes TŚ Bolesław Knapik.
- Decyzja o wpisie budynków do wojewódzkiego rejestru jest rodzajem uznania dla naszych starań - sił i środków wkładanych od lat w utrzymanie i modernizację budynków oraz nadawanie im nowych funkcji przy zachowaniu ich historycznego wyglądu - podkreślił Knapik.
Tramwajarze podają, że zespół zabudowy dawnej zajezdni w Chorzowie Batorym, który jest siedzibą spółki Tramwaje Śląskie i w którym działa jej Zakład Usługowo Remontowy, powstał w latach 1929-30.
Zaprojektowana dla Śląskich Kolejek Spółka Akcyjna w Katowicach we wrześniu 1929 r. nowa zajezdnia składała się z 8-stanowiskowej hali stojącej po stronie zachodniej, z możliwością przedłużenia i rozszerzenia od południa o 8 dodatkowych stanowisk. Na północ od niej prowadził tor do hali warsztatów na 8 stanowisk (z opcją 10 dodatkowych) z przesuwnicą o napędzie elektrycznym.
Całość otaczała pętla ze ślepym torem, przecinająca dwukrotnie wiaduktem bocznicę kolejową. Obie hale wzniesiono w konstrukcji żelaznej, każdy z torów mógł pomieścić pod dachem trzy wozy. Elewacje wykonano z czerwonej cegły kolorowo fugowanej (wzbogacały je charakterystyczne ciągi okien, a na wieży planowano zamontować zegar).
Tylna część budynku została podpiwniczona. W piwnicach umieszczono trzy garaże autobusowe (odpowiednio na 2, 4 i 2 wozy) oraz garaż na samochód osobowy, a także kotłownię, podnośnię i magazyn oleju. Na wyższych kondygnacjach umieszczono magazyny, a nad klatką schodową w wieży - zbiornik na wodę.
