Chcemy być wybitnym graczem

- Obudowa kotwowa trafiła po raz trzeci w tak dużym wymiarze na obrady Szkoły i wydaje się, że dzięki wysiłkom JSW jesteśmy niezwykle blisko jej wdrożenia w kopalni Budryk - stwierdza w rozmowie z Trybuną Górniczą dr JERZY KICKI, przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Szkoły Eksploatacji Podziemnej.

Ponad tydzień temu zakończyła się w Krakowie XXVIII Szkoła Eksploatacji Podziemnej. Jak na przestrzeni prawie trzydziestu lat działania można ją ocenić?
Przede wszystkim jako bardzo różnorodną. Zgromadziła ona rekordową liczbę uczestników -ponad 550 osób, które wzięły udział w trzynastu sesjach tematycznych: od rozpoznania złóż poczynając, na likwidacji kopalń kończąc, dwóch panelach dyskusyjnych oraz czterech warsztatach szkoleniowych. Wygłoszono ponad 120 referatów.

To powód do satysfakcji dla organizatora, ale i zmartwień, jak dotrzeć do tak dużej grupy osób.
Postawiliśmy na różnorodność działań. Od początku organizacji SEP towarzyszy nam przesłanie profesora Bolesława Krupińskiego: „Górnik zawsze był, jest i będzie człowiekiem zarówno postępu technicznego, jak i społecznego, gdyż tylko postęp, bezustanne doskonalenie społecznych i technicznych warunków pracy, pozwala górnikowi coraz głębiej poznawać tajemnice Ziemi, odkrywać jej skarby, zdobywać je ku pożytkowi powszechnemu, odwracać niebezpieczeństwa, którymi grozi przyroda, wyposażać kraj w siłę tejże przyrody”. Rozmawialiśmy więc o stanie górnictwa ze zdecydowanym ukłonem w stronę przyszłości, mając także na uwadze wypowiedź legendy światowego hokeja Wayne’a Gretzky’ego: „dobrego gracza poznaje się po tym, że jedzie zawsze tam, gdzie akurat jest krążek, zawodnika wybitnego po tym, że jedzie tam, gdzie krążek będzie za chwilę”. Powiem może nieskromnie: my chcemy być tym wybitnym graczem.

Sesja plenarna poświęcona była globalnemu wydarzeniu, jakim był COP 24, który odbył się w Katowicach w grudniu ubiegłego roku.
Rozpoczęły ją refleksje dwóch zasłużonych dla działań Szkoły osób - prof. Józefa Dubińskiego i dr. Stanisława Tokarskiego. Bardziej były one związane z dyskusjami, jakie COP24 wywołał wokół węgla i energetyki, niż samemu spotkaniu, które zakończyło się sukcesem Polski, czyli podpisaniem dokumentu nazywanego katowickim. Istotnym uzupełnieniem były wystąpienia przedstawicieli spółek górniczych, którzy prezentowali działania w obszarze strategii gospodarowania energią i nowych rozwiązań energetycznych.

Dyskusje panelowe były poświęcone dwóm tematom, które od lat towarzyszą obradom Szkoły: obudowie kotwowej i możliwości jej stosowania jako obudowy samodzielnej w górnictwie węgla kamiennego oraz budowie strategii działania przedsiębiorstw górniczych.
Obudowa kotwowa trafiła po raz trzeci w tak dużym wymiarze na obrady Szkoły i wydaje się, że dzięki wysiłkom JSW jesteśmy niezwykle blisko jej wdrożenia w kopalni Budryk. Ważnym wydarzeniem podczas SEP była dyskusja prezesów największych spółek górniczych na temat budowy strategii działania. Myślę, że starali się oni przekazać nam z dużym zaangażowaniem i niezwykłą czasem otwartością znaną myśl Michaela Della, twórcy Dell Incorporation.:„Wierz mi, że musisz zrozumieć ekonomię i biznes zanim stworzysz strategię oraz że musisz zrozumieć strategię zanim stworzysz strukturę. Jeśli zrobisz to w niewłaściwej kolejności, zapewne poniesiesz porażkę”.

Jakie pozostałe wydarzenia cieszyły się zainteresowaniem uczestników SEP?
Dużym powodzeniem cieszyły się tradycyjne sesje poświęcone nowym technikom i technologiom w eksploatacji podziemnej złóż czy zagrożeniom naturalnym, ale też sesje po raz pierwszy organizowane. Najciekawszym wystąpieniem w jednej z nich, zatytułowanej „Od rozpoznania złoża do budowy kopalni” była prezentacja Andrzeja Zibrowa, dyrektora generalnego Coal Holding z Grupy Kapitałowej Balamara Resources Limited, na temat drugiego życia dolnośląskich złóż węgla kamiennego. Słuchając zastanawiałem się, czy odpowiednim tytułem referatu nie byłoby „Droga przez mękę do budowy kopalni – część pierwsza”. Jeżeli chodzi o warsztaty, to niestety ku naszemu rozczarowaniu nie spotkały się one z oczekiwanym przez nas zainteresowaniem.

Dużym zaskoczeniem dla uczestników było interaktywne głosowanie na temat stanu górnictwa w Polsce i nie tylko, w którym brało udział ponad 300 osób. Jaki jest cel tego typu działania?
Dostarczyło ono wielu niespodzianek. Ocena niektórych obszarów wiedzy i perspektyw górnictwa była zaskakująca i pewnie warto byłoby to badanie interaktywne omówić znacznie szerzej. W trakcie głosowania mogliśmy się też przekonać, jak ewoluowały nasze poglądy na temat górnictwa w ciągu sześciu lat. Na sali zdecydowaną większość stanowili przedstawiciele przemysłu. Uczestnicy podkreślili potrzebę zmian w organizacji pracy kopalń i sceptycznie odnieśli się do możliwości ograniczenia spadku wydobycia węgla kamiennego, z jakim mamy do czynienia od wielu lat, ale także niezwykle krytycznie ocenili stopień przygotowania absolwentów uczelni do pracy w przemyśle (ponad 70 proc. uznało, iż nie są oni należycie przygotowani). Interaktywne głosowanie zamierzamy w przyszłości wykorzystywać w procesie przygotowania tematyki kolejnych naszych spotkań. Mówiąc krótko, wykorzystamy mądrość tłumu, czyli crowdsourcingu, który powoli zaczyna wkraczać też do górnictwa, a o którym znacznie więcej dowiemy się na kolejnej Szkole.

Ostatni dzień Szkoły to było International Mining Forum, poświęcone tematyce wykorzystania metanu jako surowca energetycznego.
Organizowane po raz drugi przy współpracy z Polskim Górnictwem Nafty i Gazu i United Nations Economic Commission for Europe (UNECE) zgromadziło kilkudziesięciu uczestników z różnych krajów. W przyszłym roku mamy zamiar je rozszerzyć i przeznaczyć na obrady zdecydowanie więcej czasu.

Szkoła to również wydarzenia kulturalne. Czym zaskoczono tym razem uczestników?
Wydarzenia kulturalne były wynikiem naszych kontaktów z Teatrem Ludowym w Nowej Hucie. Zaowocowały one dwoma wydarzeniami: spektaklami „Wszystko o kobietach” i „Zahipnotyzuj mnie”. Ten drugi był poświęcony piosence literackiej Zygmunta Koniecznego, wielu przebojom, które grały mu w duszy. Muzyka zderzona z obrazami, wielkimi dziełami malarzy, odkryła na nowo piękno tekstów piosenek, może często zapomnianych, ale jakże bliskich wielu obecnym w sali Teatru im. Juliusza Słowackiego.