Zgoda na wydobycie kruszywa z dna Wisły

fot: Tomasz Rzeczycki

Wisła w Krakowie

fot: Tomasz Rzeczycki

Krakowska firma uzyskała zgodę na wydobycie kruszywa z dna rzeki Wisły koło wsi Bobrek w gminie Chełmek. Głównym celem wydobycia nie jest jednak pozyskanie kopaliny, lecz pogłębienie rzeki.

W pierwszej połowie kwietnia Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Krakowie wydała postanowienie, uzgadniającego warunki realizacji dla przedsięwzięcia pod nazwą „Odtworzenie drogi wodnej w km 1+560 — 1+200 rzeki Wisły do rzędnej 223,70 m n.p.m. poprzez pobór materiału żwirowego z koryta rz. Wisły na odcinku km 1+560 — 1+200 w miejscowości Bobrek”. Inwestorem jest firma KONS BET Sp. z o. o. z Krakowa.

Procedura w tej sprawie wszczęta została w 2020 r. Wtedy to do krakowskiego RDOŚ-u wpłynął wniosek inwestora. Był to wówczas jeden z trzech wniosków zakładających o prowadzenie wydobycia kopalin z dna rzek w województwie małopolskim. Postępowanie w sprawie wniosku dotyczącego Wisły pod Bobrkiem przedłużyło się, gdyż RDOŚ wezwał inwestora do przedłożenia inwentaryzacji przyrodniczej.

Rzeka Wisła od dawna wykorzystywana była zarówno jako arteria komunikacyjna, jak i miejsce, skąd wybierano piasek i żwir. Eksploatacja prowadzona była już w XIX wieku. Współcześnie też działają piaskarnie pobierające piasek z najdłuższej Polski. Część z nich powstała na terenie Warszawy.

MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Masz pamiątki związane z Hutą Pokój? Mogą trafić na wystawę w Wielkim Piecu

W sobotę, 14 listopada, odbędzie się zbiórka pamiątek związanych z Hutą Pokój w Rudzie Śląskiej.

Kopalnia Paryż to historia zagłębiowskiego górnictwa. Od Ksawerego do likwidacji

Kopalnia Paryż należała do grona największych i najstarszych kopalń węgla kamiennego w Zagłębiu Dąbrowskim, choć jej metryka do dziś budzi spory.

Niemcy wracają do węgla, a Polska? Szybki koniec kopalń może okazać się błędem

Dominik Kolorz, Jerzy Markowski i Patryk Białas starli się w debacie netTG.pl i Radia Katowice o przyszłości górnictwa

Mobbing w górnictwie. Dziś uwagi w stylu „bo jak ci przypier…” na dole nie przejdą

Różne miałem zdarzenia w ciągu mojej prawie trzydziestoletniej pracy w charakterze sztygara. Ale to jedno szczególnie zapadło mi w pamięć. Otóż kiedyś miałem w oddziale górnika imieniem Jacek. Niedoszły inżynier. Za co się zabrał, wszystko, mówiąc delikatnie, spartolił. Wiedzieliśmy dobrze o tym, żeby nie dawać mu jakiegoś odpowiedzialnego zadania, bo coś poważnego mógłby nawywijać.