Proponowany przez zarząd Lotosu nowy regulamin wynagrodzeń przewidywał, że prezes spółki Paweł Olechnowicz zarabiałby miesięcznie 85 tys. zł - ponad cztery razy więcej niż obecnie, a ponadto mógłby liczyć na premię równą rocznym zarobkom. Wiceprezesi Lotosu dostaliby ok. 70 tys. zł miesięcznie plus premię 70 proc. rocznych zarobków - napisała „Gazeta Wyborcza”.
Obecnie wysokość zarobków zarządu Lotosu ogranicza tzw. ustawa kominowa obowiązująca w spółkach, w których skarb państwa ma ponad 50 proc. akcji.
Dodatkowo zarząd Lotosu proponował, by wyemitować nowe akcje w wysokości 2 proc. obecnego kapitału akcyjnego spółki i rozdzielić je w ramach programu motywacyjnego dla 160 menedżerów. Akcje byłyby pozbawione prawa głosu, ale w zamian gwarantowałyby wyższą dywidendę niż zwykłe akcje. Te specjalne papiery menedżerowie kupowaliby z rabatem w stosunku do ceny akcji Lotosu na giełdzie.
Z omawiania tych kwestii zrezygnowano na wczorajszym walnym. Zaproponował to jeden z akcjonariuszy, przypominając, iż Ministerstwo Skarbu pracuje nad zmianą ustawy kominowej - co będzie dotyczyć także Lotosu.
Miotła kadrowych zmian przeszła natomiast przez radę nadzorczą. Z dotychczasowego składu rady pozostał tylko prawnik Jan Stefanowicz, który dotąd kierował radą, a teraz jest jej członkiem. Nowym szefem rady Lotosu został Wacław Skwarko, wiceprezes państwowej Nafty Polskiej, która ma 52 proc. akcji gdańskiej spółki. Z rekomendacji Nafty do rady Lotosu powołano też Mariusza Obszyńskiego, Jana Stefanowicza i Leszka Starostę - prawnika z Gdańska. Ministerstwo Skarbu reprezentują pracownik tego resortu Radosław Barszcz oraz Małgorzata Hirszel - sekretarz Komitetu Stałego Rady Ministrów w kancelarii premiera. Z rekomendacji PZU do rady Lotosu powołano Piotra Chajderowskiego.
W Lotosie Ministerstwo Skarbu powstrzymało swoje apetyty i nie forsowało wypłaty dywidendy tak jak trzy tygodnie temu na walnym PKN Orlen. Gdańska firma potrzebuje pieniędzy na modernizację rafinerii.
Artykuł sponsorowany
Czyszczenie laserowe w utrzymaniu ruchu — co realnie zmienia w remontach maszyn?
Każdy remont zaczyna się od tego samego: trzeba dostać się do zdrowego metalu. Rdza, stara farba, nagar i osady olejowe schodzą dziś w zakładach głównie ścierniwem albo chemią, a obie te drogi mają wspólną wadę — generują odpad, który później ktoś musi zważyć, opisać i wywieźć. Do tego dochodzi przygotowanie stanowiska, bo piasek leci wszędzie, a rozpuszczalniki wymagają wentylacji i osobnych procedur. W ostatnich latach do służb utrzymania ruchu trafiła trzecia opcja: lasery czyszczące, które zdejmują powłokę bez kontaktu z powierzchnią i bez zużywania jakiegokolwiek materiału poza prądem. Poniżej to, co w tej technologii sprawdza się w warunkach zakładowych, i to, gdzie ma swoje granice.
