Z Ligoniowych berów (trocha zaktualizowanych)

Ecik z Masztalskim niy poradzili se rady dać we kryzysie. Z gruby ich zwolnili już downo w ramach restrukturyzacji, na swoim niy bardzo sie im udowało, za granicom ich niy chcieli, bo za starzi i niy znali cudzyj godki...

I tak tych dwóch boroków fechtowało po ludziach i maszkeciło po hasiokach. Aż kieregoś dnia trafili nad jakiś stowek kaj se siedli na trowie i myndykujóm, co dalij robić ze sobóm.

– Pieruna, Ecik – uodzywo sie Masztalski – abo sie utopić, abo co, bo jo już tego dłużyj niy strzimia!
– A utop sie, jak chcesz – pado Ecik – dyć tego ci żodyn niy zabróni.

Jak tak lamencili, uoroz Ecik popatrzoł sie kajś na bok i aże podskoczył.
– Masztalski! – wrasknół jak furmón na głuchego kóni. – Sóm pinióndze, sóm piynióndze! – I pokazuje na tabula, co stoła niydaleko na brzegu stowka. – Czytej ino...
– Za wyratowanie topielca Urząd Miasta ustanowił nagrodę w wysokości 500 zł – przeczytoł na głos Masztalski. – Ale kaj tu mosz topielca?
– Jak kaj? – leko znerwowoł sie Ecik. – Nó dyć żeś ty to jest.
– Jo!? – ryknął wystraszóny Masztalski.
– Nó przeca. Wleziesz do wody, ino na te głymbsze, żeby to było do uwierzynio i zaczniesz ryczeć ratunku, a jo cie wycióngna i nagroda skasójymy.
– Ale jo niy poradza pływać – próbował jeszcze słabo brónić sie borok Masztaski.
– I w tym rzecz, kożdy uwierzi, żeś sie topił. A jo pływóm jak ryba to tyż kożdy uwierzi, żech cie uratowoł. A z tych 500 złotych potym ci 100 dóm.
– O niy – zaprotestowoł Masztalski, kierymu w tym momyncie nazot energio prziszła. – Abo po pół, abo się niy topia.
– Ale dyć żeś przed chwilóm jeszcze chciał sie topić za darmo.
– Tamto to była depresjo, a terozki robiymy interes, po pół, abo niy właża do wody.
– Niech ci bydzie. Skokej do wody i rycz. Ino pódź tam dalij, kaj głymbiyj i daleko uod brzegu.

Masztalski wskoczył do wody i zaczyno sie ciepać i ryczeć o pomoc, a Ecik nic; stoi i patrzi. Masztalki już ledwie zipie. Brzuch mo pełny wody, bo popijo co chwila, już ani wrzeszczeć niy poradzi, a Ecik ino sie rozglóndo czy fto cudzy niy idzie. W kóńcu Masztalski jakoś z wody sie wykaraskoł i wygramolił na brzyg. Jak dopod dechu z pyskiem wyskoczył na Ecika:
– Czamu żeś mie niy ratowoł?! Dyć bych sie był utopił! To kamrat, przijociel tak robi? To świnia by była porzómniejszo, ty diobli soróniu, ty! Ino cie bez pysk maznóć obyś zarozki sóm do tyj wody wlecioł!
– Chopie, niy nerwój sie – uodpedzioł mu Ecik – dyć to w twoim interesie!
– W moim interesie?! Czyś ty uogupioł?!
– Jo chcioł ino coby my wiyncyj zarobili. Wejrzij sie na ta tabula, co tu je dalij napisane.
– Za wyratowanie topielca Urząd Miasta ustanowił nagrodę w wysokości 500 zł – przeczytoł ponownie Masztalski – a za wyciągnięcie z wody osoby nieżyjącej Urząd płaci 1000 zł”
– I powiydz mi ino teraz, że żech źle pomyśloł uo twoim interesie?