Nettg | Szopka noworoczna „w węglu”

Choć wokół niejedna „szopka”,
Bo śmiechu nigdy za wiele.
W tej szopce was Ecik wita;
Szopka w „szopce” – oszaleję!!!

Na scenę wchodzą prezesi: Mirosław Kugiel – Kompania Węglowa, Stanisław Gajos – Katowicki Holding Węglowy, Andrzej Szymkiewicz – Południowy Koncern Węglowy, i Jarosław Zagórowski – Jastrzębska Spółka Węglowa. Śpiewają na melodię z filmu „Czterej pancerni i pies”.

$\"\"$ Rynki niespokojne
szarpią nerwy nam,
A my w tej „kaszanie”
walczymy o szmal.
Koniunktura skacze,
Skąd tu wziąć na płace,
A związki chcą brać!
My czterej prezesi,
Prawie Achillesi...
Niech to trafi szlag!

Jeszcze nie skończyli, a za nimi wbiega na scenę prezes LW „Bogdanka” Mirosław Taras i woła:
$\"\"$ A ja co? A ja to pies?
Ja parkietu jestem lew!
Kup me akcje, gdyś nie kiep!
Pokocha cię twa Bogdanka,
Tylko zaproś ją do tanga.

Śpiewa na melodię: „Bo do tanga trzeba dwojga”

Bo na giełdzie trzeba węgla,
Każdy to inwestor wie.
Nic nie wart pakiet bez węgla,
Niech w portfelu węgiel jest!

Przed niego wysuwa się prezes Katowickiego Holdingu Węglowego Stanisław Gajos i mówi ze swadą:

$\"\"$ Czy to Janusz, czy Stanisław
Każdy dobry w swoim fachu,
Gdy ja na parkiecie strzelę,
Zadrży Giełda aż do dachu.
Oko celne, pewna ręka;
Janek Kos to przy mnie pętak.

Śpiewa na melodię „Zaproście mnie do stołu”

Zaproście mnie na parkiet,
Zróbcie mi miejsce między wami.
Ja wam zapewnię zyski,
Pieniądze wam sypnę pełnymi worami.
Może znajdzie się między wami inwestor,
Znajdzie się między wami inwestor,
Znajdzie się między wami inwestor...

Odsuwa się lekko rozmarzony, a na pierwszym planie są: prezes Kompanii Węglowej Mirosław Kugiel i prezes Południowego Koncernu Węglowego Andrzej Szymkiewicz.
Śpiewają na znaną melodię stadionową:

$\"\"$ My nie, my nie,
My nie, my nie
W kryzysie nie daliśmy się!
Bo węgiel nasz
Kalorie ma,
Energetyczny, że aż strach!
Węgiel nasz!
Zaczynają recytować na zmianę
Niech tam im orkiestra gra.
Na parkiet się każdy pcha.
My fedrujmy, jak się da!
W kryzysie się nam udaje.
Chociaż nie na wszystko staje.
Lecz znów przyjdą złote dni.
A im parkiet niech się śni...

Usuwają się nieco, robiąc miejsce prezesowi Jastrzębskiej Spółki Węglowej Jarosławowi Zagórowskiemu, który mówi jakby do siebie:

$\"\"$ Wam to dobrze, wam to w smak,
A mną ciągle wstrząsa strach…

Śpiewa na melodię „Zbudujemy nowy dom”

Czy zbudują nowy mur,
Betonowy nowy mur,
Jeszcze jeden nowy mur
Przed drzwiami.
W biurze zamurują mnie,
Czuję, że być może źle,
Gdy zgromadzą związki się
Pod drzwiami.
Choć wskaźniki prą do góry
A wyniki, że hu! hu!
Czy zbudują jeszcze jeden nowy mur?

Rozważania prezesa przerywa śpiew, wchodzącej na scenę, wiceminister gospodarki Joanny Strzelec-Łobodzińskiej. Śpiewa na melodię „Gdzie ci mężczyźni”.

$\"\"$ Gdzie te prezesy? O! O!
Tytany pracy! O! O!
Superbatmany biznesu!
Gdzie te prezesy? O! O!
Swoje chłopy…

Zauważa prezesów, więc do nich mówi:

Gdzie takiego szukać zucha
Jak was pięciu (odwraca się do publiczności) każdy słucha!
Niczego się nie boicie,
Kryzysowi dostoicie.
A te spadki koniunktury
Was jakoś pchają do góry...
Jakieś interesów grupy
Plotą, że węgiel do... niczego,
A my dobrze wiemy, że
Kraj bez węgla w... niczym jest!

Oddala się, podśpiewując na melodię „W wojsku nie jest źle”

Niech tam kto mówi, co chce,
A my wiemy, że z węglem nie jest źle. (Bis.)

Na scenę wchodzi wicepremier Waldemar Pawlak i śpiewa na melodię „Dziubka dej”:

$\"\"$ Węgla daj, węgla daj
Bo gazu nie mamy,
Bo ropy nie mamy.
A jak węgla nie dostanę,
To w Warszawie będzie lament,
Węgla daj, węgla daj,
Bo się zrobi zamęt.
Ja spokojnym patrzę okiem
I spokojną też mam twarz,
Bo choć przezeń sporo czadu,
To przecież węgiel jest nasz.

(Prezesi na stronie, ze zdziwieniem: Wasz?)

Z dopłatami to jest ściema;
Coś tam damy, żeby brać!
Wy fedrujcie, ile się da ten kochany węgiel nasz.

Prezesi z rosnącym zdziwieniem i zniecierpliwieniem: Wasz?

Premier wychodzi, powtarzając:

Więc fedrujcie, ile się da
Ten kochany węgiel nasz...

Prezesi za nim zgodnym chórem: Nasz!!!

Prezesi zwracają się do publiczności, recytując na zmianę:

To już nie chcą nas zamykać?
Likwidować, co się da?
Znów, jak lisy do kurnika
Niejeden się tutaj pcha?
To już węgiel jest kochany,
To znów z węglem „szafa gra”!
Czy zmądrzały nasze Pany?
Ale „szopka”! Ha, ha, ha!

Wychodzą ze śmiechem.

$\"\"$ Komentarz Ecika:

Tak się kończy nasza szopka,
Chociaż nigdy końca „szopce”.
Nie pozwólmy się zwariować,
Żeby w „szopce”
nie być „w kropce”.