Rozwój technologii wodorowych oraz określenie głównych sektorów gospodarki na nich opartych ma stanowić kanwę stworzenia rodzimej strategii wodorowej.

– Transformacja energetyczna trwa już od jakiegoś czasu, natomiast w tej chwili definiujemy jej kierunki, kładąc większy nacisk na rozwój odnawialnych źródeł energii - mówi Ireneusz Zyska

Polska, która ma znaczący udział w globalnej produkcji wodoru, zamierza skupić się – podobnie jak inne kraje – na takich sektorach jak: przemysł, energetyka i transport.

25 listopada 2020 r. podczas wideokonferencji z interesariuszami listu intencyjnego o ustanowieniu partnerstwa na rzecz budowy gospodarki wodorowej i zawarcia sektorowego porozumienia wodorowego (z 7 lipca 2020 r.), wiceminister klimatu i środowiska Ireneusz Zyska dał impuls do pogłębienia współpracy w zakresie rozwoju technologii wodorowych w Polsce. Można to odczytać jako wstęp do strategii wodorowej oraz zapoczątkowania współpracy międzysektorowej. Wskazał, że bardzo ważne jest stałe współdziałanie rządu z przedstawicielami sektora, naukowcami oraz biznesem, obecnymi i przyszłymi inwestorami oraz z przedsiębiorcami budującymi krajowy łańcuch dostaw gospodarki wodorowej.

– Kontrakt będzie zawarty pomiędzy podmiotem publicznym odpowiedzialnym za koordynację wsparcia w zakresie technologii wodorowych – Ministerstwem Klimatu i Środowiska a reprezentantami sektora wodorowego w Polsce – powiedział Ireneusz Zyska.

W celu ułatwienia wypracowania zapisów kontraktu branżowego zaproponował powołanie grup roboczych skupiających się na rozwoju gospodarki wodorowej. Powstały grupy zajmujące się: wdrożeniem technologii wodorowych w energetyce; wykorzystaniem wodoru jako paliwa alternatywnego w transporcie; wsparciem dekarbonizacji przemysłu – przemysłowym zastosowaniem wodoru; produkcją wodoru w nowych instalacjach; sprawnym i bezpiecznym przesyłem, dystrybucją i magazynowaniem wodoru; rozwojem krajowego łańcucha wartości gospodarki wodorowej.

W ramach poszczególnych grup resort klimatu wyznaczył cele długofalowe. Członkowie grupy wsparcia dekarbonizacji przemysłu zajmą się m.in.: zdefiniowaniem strategicznych obszarów rozwoju krajowego łańcucha dostaw dla zastosowań przemysłowych; zmapowaniem przemysłowego zastosowania niskoemisyjnego wodoru oraz określeniem planu działania na rzecz stopniowego zastąpienia nim obecnie stosowanego wodoru.

Kolejnym krokiem będzie określenie mapy drogowej rozwoju zielonej energetyki przemysłowej i przypisanie roli wodoru w tym procesie. Zamierzony efekt to opracowanie zapisów wodorowego porozumienia branżowego. Każda inna grupa ma do osiągnięcia swoje, ściśle określone cele długofalowe.

W grupie trzeciej, zajmującej się dekarbonizacją przemysłu, nie brakuje przedstawicieli nauki np. z Politechnik – Śląskiej i Wrocławskiej, naukowców z instytucji badawczych – Głównego Instytutu Górnictwa oraz Instytutu Chemicznej Przeróbki Węgla, czy przedstawicieli biznesu chociażby z takich firm jak: PGNiG, Gaz-System czy Polenergia. Katowicki oddział Agencji Rozwoju Przemysłu SA zgłosił mnie do grupy dekarbonizacji przemysłu, a 31 grudnia ub.r. zostałam do niej powołana. Pracę grupy koordynuje Aleksander Sobolewski, dyrektor IChPW z Zabrza.

– Porozumienie wodorowe zrealizuje i pogłębi ambicje Polskiej Strategii Wodorowej i umożliwi zbudowanie silnych krajowych kompetencji w dziedzinie wodoru – powiedział Ireneusz Zyska.

Polska ma już udział w globalnym rynku wodoru. Jako kraj produkujący ok. miliona ton rocznie tego gazu jesteśmy w czołówce państw Unii Europejskiej. Wodór stosuje się na szeroką skalę w przemyśle – do rafinacji ropy naftowej czy produkcji nawozów. Niestety, to ciągle ten niepożądany, czyli wodór szary. Dlatego też kluczowe będzie w opracowywanej strategii wodorowej skupienie się na zmianie źródła, z którego generowany jest obecnie ten gaz. Jedną z krajowych nadziei jest produkcja wodoru z wykorzystaniem energii z morskich farm wiatrowych, które na polskiej części Bałtyku mają zacząć pracować ok. 2025 r.

Wdrożenie gospodarki wodorowej pozwoli na redukcję emisji dwutlenku węgla, która netto ma być ograniczona do zera do 2050 r. Redukcja netto oznacza, według strategii unijnej, że jeśli pewnych procesów (na przykład produkcji prądu czy cementu) nie da się przeprowadzić bez emisji CO2, to jednocześnie trzeba doprowadzić do wychwycenia, a następnie składowania lub zagospodarowania takiej samej ilości tego gazu, by jego zawartość w atmosferze nie rosła.

Z kolei sama strategia wodorowa pozwoli przyjąć i skonsolidować polskie prawo wodorowe, które do tej pory jest rozproszone.