Realia droższe niż deklaracje

Chiny mają w tej dziedzinie największe doświadczenie w świecie w dziedzinie technologii ogniw słonecznych

Chiny ogłosiły 30 czerwca, że przystępują do porozumienia ONZ i będą walczyć z globalnym ociepleniem.

To cios dla węgla, lecz dekarbonizacja światowej gospodarki nie będzie tak szybka, jak by się marzyło zagorzałym przeciwnikom węgla.

Przed grudniowym szczytem COP21 w Paryżu, gdzie świat ustali politykę klimatyczną na dziesięciolecia, Chiny (największy truciciel ziemskiej atmosfery) zobowiązały się, że do 2030 r. zredukują emisję dwutlenku węgla o 60-65 proc. w stosunku do 2005 r. W miksie energetycznym za 15 lat 20 proc. mocy ma powstawać inaczej, niż z węgla, ropy i gazu.

Akces powitano owacjami w UE, ale wielu komentatorów twierdzi, że to pusta, polityczna deklaracja Chin, którym nie uda się wiatrakami zastąpić 4 mld t węgla.

Na drugiej półkuli walka z ociepleniem tylko w propagandzie przebiega bez kłopotów.

- Wzniosłe idee elit zwykle niosą wygórowane koszty - powiedział kilka dni temu Mike Duncan, szef Amerykańskiej Koalicji na rzecz Czystej Energetyki Węglowej, po wyroku Sądu Najwyższego USA, który unieważnił nowelizację ustawy o ochronie środowiska z 2011 r. Sędziowie zarzucili administracji Obamy, że nie uwzględniła wielomiliardowych wydatków na oczyszczanie spalin, do których drakońskie normy emisji zmusiły operatorów elektrowni węglowych. Po wyroku, na giełdach spółki węglowe zyskały od 4,5 do 9,6 proc. wartości.

Również pieniądze, a dokładnie argument o bankructwie elektrowni i 100 tys. bezrobotnych, przekonały do kapitulacji Angelę Merkel i wicekanclerza Siegmara Gabriela w sporze z energetyką węglową, którą chciano obiążyć domiarami za emisję dwutlenku węgla. Bez rozgłosu rząd Niemiec postanowił, że żadnych opłat nie będzie a wygaszone zostaną tylko najstarsze i największe bloki na węgiel brunatny. Nie znikną, lecz będą czuwać w rezerwie. A Niemcy - mimo wściekłości Zielonych - nadal będą grać rolę klimatycznego prymusa UE.