Eurostat: Polska ze swoim śladem węglowym per capita uplasowała się na 14. miejscu wśród państw UE
fot: Pixabay.com
Statystyczny mieszkaniec słonecznego Cypru zostawił największy ślad węglowy wśród obywateli UE
fot: Pixabay.com
Mieszkańcy Cypru, Luksemburga i Irlandii zostawili w 2022 r. największy ślad węglowy w UE, licząc na głowę - wynika z najnowszych danych Eurostatu.
Przeciętny Europejczyk odpowiadał za emisję 10,65 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla, w Polsce wskaźnik ten wynosił 10,79 ton na osobę.
W piątek Eurostat opublikował dane dotyczące śladu węglowego w UE w 2022 r. W przeliczeniu na jednego mieszkańca największymi emitentami były Cypr (16,59 t na os.), Luksemburg (15,50 t), Irlandia (14,25 t) oraz Niemcy (13,11 t). Z kolei najmniej gazów cieplarnianych na osobę wyemitowały Szwecja (7,91 t), Portugalia (7,98 t) i Rumunia (8,01 t). Wartość dla Polski, która wyniosła 10,79 t, uplasowała nas na 14. miejscu wśród państw członkowskich.
W porównaniu do 2010 r. ślad węglowy z konsumpcji w przeliczeniu na mieszkańca zredukowało 20 krajów UE. Średnia unijna zmniejszyła się o 15 proc., a największe redukcje odnotowano na Malcie (o 37 proc.), w Szwecji (o 36 proc.) i Finlandii (o 35 proc.). Z kolei największe wzrosty wystąpiły w Bułgarii (o 30 proc.), Rumunii (o 21 proc.) i Chorwacji (o 17 proc.). W Polsce względem 2010 r. nastąpił spadek o 4 proc. (11,3 tony na os. w 2010).
W ujęciu bezwzględnym ślad węglowy w całej UE w 2022 r. wyniósł 4,8 mld ton. W porównaniu do 2010 r. nastąpił spadek o 12 proc., ale względem 2020 r. wzrósł o 14 proc.
Największy ślad węglowy w 2022 r. miały największe gospodarki UE - Niemcy (1,1 mld t), Francja (633 mln t) i Włochy (629 mln t). Natomiast najmniejsze emisje były na Malcie (5 mln t), w Luksemburgu (10 mln t) i na Cyprze (15 mln t). Ślad węglowy dla Polski wyniósł 397 mln ton i była to piąta najwyższa wartość w Unii.
Zgodnie z metodologią Eurostatu ślad węglowy obejmuje wszystkie emisje generowane w całym łańcuchu produkcyjnym produktu, który ostatecznie trafia do UE w celu końcowego wykorzystania, niezależnie od kraju lub branży, w której emisje występują. Ta perspektywa jest szczególnie ważna dla Unii, ponieważ wiele towarów i usług konsumowanych w jej gospodarce jest importowanych.
