Nie jesteśmy przyzwyczajeni do tego, żeby mówić o ludziach dobre rzeczy. Czy to narodowe przywary, czy też dojmujący brak słońca w naszym kraju powodują, że spod piór i klawiatur częściej od pochwał płyną żółć, jad i ironia. Jednak o Bohaterze aktualnego wydania „Trybuny Górniczej” – prof. dr. hab. inż. Józefie Dubińskim – w złośliwych lub gorzkich słowach pisać i mówić nie sposób.
Pracowitość, obiektywizm, zaangażowanie i błyskotliwość sądów wytrąciłyby oręż z rąk malkontentów, gdyby tylko tacy ośmielili się ujawnić. Cieszy tak powszechna zgoda co do rangi i roli Jego Osoby w górniczym świecie. Cieszy tym bardziej, że Jego naukowy dorobek, ale też humanistyczna otwarta postawa, są wzorem kształtującym obecne, a mam nadzieję, że i przyszłe pokolenia górniczych dyscyplin.
Ma też w sobie tę nieczęstą cechę, że nie buduje barier, za to wznosi mosty. Życzliwy i koleżeński, szybko skraca dystans, a Jego wielka skromność zjednuje Mu rzesze przyjaciół.
Wzorem i mentorem był i jest nadal dla byłych i obecnych dziennikarzy „Trybuny Górniczej” i portalu netTG.pl Gospodarka i Ludzie, a niżej podpisana chyli za to czoło w wyrazie szczerego szacunku.
Wszystko to sprawia, że nasze Redakcje proszą Pana Profesora o przyjęcie tytułu Górniczego Autorytetu Półwiecza. Okazja ku temu jest szczególna, albowiem Profesor z końcem roku zamyka etap swojego życia związany z pracą zawodową.
W aktualnym numerze „Górniczej” oraz na portalu netTG.pl Gospodarka i Ludzie przedstawiamy wspomnienia Profesora oraz osób, które z Nim współpracowały.
Anna Zych
