Jak powiedział PAP kustosz muzeum Stanisław Krupa, ekspozycja jest poświęcona górnictwu miedzi, marmurom chęcińskim oraz kruszywom skalnym, do dziś wydobywanym w województwie świętokrzyskim. Eksponaty pochodzą od prywatnych kolekcjonerów i przedsiębiorstw górniczych.
Przed wejściem do muzeum urządzono lapidarium z wapieniami i piaskowcami. Można tam także oglądać maszyny używane dawniej w górnictwie powierzchniowym.
Na wystawach w budynku muzeum pokazano przedmioty, zrobione z wydobywanej przed wiekami miedzi, m. in. monety i biżuterię. Zaprezentowano także dawne narzędzia górnicze i fototapetę przedstawiającą jeden z najstarszych chodników na Miedziance, w którym pracowano do początków XIX wieku.
Muzeum powstało w budynku, w którym mieściła się szkoła górnicza i administracja urzędu górniczego. Jeszcze po II wojnie światowej analizowano możliwość eksploatacji tutejszych złóż do celów gospodarczych.
Muzeum powstałe dzięki dotacjom gminnym i sponsorów, jest otwarte codziennie oprócz niedziel – wtedy będzie udostępniane grupom zorganizowanym, po wcześniejszej rezerwacji.
Góra Miedzianka jest od 1958 roku rezerwatem przyrody. Masyw – zbudowany z wapieni i dolomitów – pokrywają rzadkie gatunki roślin. Występują tu powierzchniowe i podziemne zjawiska krasowe. Szczyt kryje w sobie około cztery kilometry górniczych korytarzy i dziesięć jaskiń. Znajduje się na trasie szlaku turystycznego z Wiernej Rzeki do Chęcin i szlaku geologicznego.
Region świętokrzyski posiada bogate tradycje eksploatacji skał. Uznawany jest za kolebkę polskiego górnictwa kruszcowego i skalnego. Od tysiącleci w miejscowych kopalniach i kamieniołomach wydobywano i obrabiano lokalne minerały, m. in. krzemień pasiasty, hematyt, gips, wapienie, piaskowce, miedź.
Do dzisiaj funkcjonują tu kopalnie powierzchniowe, wydobywające kruszywa wykorzystywane m. in. w budownictwie i w drogownictwie.
Po szychcie
Wielka iluzja wydajności. Ile naprawdę osób musi pracować na jedną ścianę w kopalni?
Z uwagą obejrzałem na naszym portalu (netTG.pl) debatę o przyszłości naszego górnictwa węglowego i kolejny raz staję się przeciwnikiem takich rozmów. Wypowiadają się w takich niby-dyskusjach ludzie, którzy mają powierzchowny obraz i wiedzę o naszej branży. W trakcie wspomnianej debaty padło ze strony prowadzącego pytanie, czy naprawdę może zabraknąć ludzi do fedrowania węgla
