fot: Tomasz Rzeczycki
Poleski Park Narodowy utworzono w maju 1990 roku
fot: Tomasz Rzeczycki
Jedynym parkiem narodowym w Polsce, rozciągającym się nad złożami węgla kamiennego o znaczeniu przemysłowym, jest Poleski Park Narodowy. W maju przypada trzydziesta rocznica jego utworzenia.
Położony w województwie lubelskim Poleski Park Narodowy zaczął funkcjonować 1 maja 1990 r. Choć pod znaczną częścią parku znajdują się pokłady węgla kamiennego, to obecnie jego wydobycie przez kopalnię Lubelski Węgiel Bogdanka odbywa się na polu wydobywczym zlokalizowanym poza parkiem oraz jego otuliną. Jak dotąd nie ma dowodów na negatywny wpływ tego wydobycia na środowisko przyrodnicze parku. Jak będzie w przyszłości, trudno domniemywać.
Nie węgiel, lecz torf wydobywano z terenów obecnego parku do celów opałowych. Był on łatwiej dostępny, niż drewno, jednak przed wykorzystaniem trzeba go było wysuszyć. Po prostu lesistość obecnych terenów parku była wówczas niewielka, a torfu było pod dostatkiem. Współcześnie parkowe torfowiska nie mogą być już eksploatowane, bywają za to terenem badań naukowych. W 2003 r. przygotowane zostało opracowania pod redakcją Stanisława Radwana zatytułowane „Przyrodnicze podstawy ochrony i odnowy ekosystemów wodno-torfowiskowych w obszarze funkcjonalnym Poleskiego Parku Narodowego na tle antropogenicznych przekształceń środowiska przyrodniczego”.
Turyści mogą oglądać torfianki, czyli oczka wodne po wydobyciu torfu, zwiedzając dwie ścieżki przyrodnicze. Są to licząca około 3 km ścieżka „Dąb Dominik” oraz ścieżka „Spławy”, licząca 3,5 km długości. Są one poprowadzone częściowo drewnianymi kładkami nad grząskim terenem. Ścieżki te od 20 kwietnia ponownie udostępnione zostały zwiedzającym po kilkutygodniowej przerwie, związanej z ograniczeniami w trakcie stanu epidemii w Polsce. Wstęp na te ścieżki jest płatny, ale biletów wstępu nie da się nabyć przy wejściach do ścieżek, lecz w placówkach PPN w w Starym Załuczu i w Urszulinie.
Poleski Park Narodowy liczy 97,6 km kw. Znajduje się na terenie Równiny Łęczyńsko-Włodawskiej. Dużą jego część zajmują tereny podmokłe i bagienne.
