Przygotowanie kiszonek nie jest trudne, lecz wymaga wyjątkowej staranności, doboru odpowiedniej temperatury (w fazie kiszenia 18-20 st. C) i higieny pracy. Kwas mlekowy chroni kiszone produkty przed gniciem, lecz niechlujne przygotowanie może zniszczyć nasze przetwory kożuchem pleśni. Szklane naczynia wraz z wieczkami przeznaczone do kiszenia powinny być dokładnie umyte w gorącej wodzie z dodatkiem środka myjącego, wypłukane i wyparzone. Zmywarka wyręczy nas całkowicie ze wspomnianych obowiązków.
Naczynia z kamionki glazurowanej (te z charakterystycznym połyskiem) mogą zawierać w swoim składzie toksyczne związki ołowiu i kadmu. Jeśli są nowe, powinny być najpierw przez kilka godzin wypełnione wodą z octem. Do kiszenia nadają się również beczki lub naczynia z twardego drewna, najlepiej z lipowego i dębowego, ponieważ nie jest to drewno smoliste. Są również zwolennicy kiszenia w naczyniach z drewna świerkowego. Wspaniale kisi się także warzywa i grzyby w szklanych naczyniach próżniowych.
Składniki: mięsiste owoce papryki (można również użyć podłużnych żółtych strąków), suchy koper ogrodowy (górna część z nasionami), czosnek, korzeń chrzanu i liście (dla smakoszy wersja z liściem laurowym i zielem angielskim). Zalewa - na 1 litr wody 1 łyżka soli, ewentualnie 1 łyżeczka cukru.
Sposób przygotowania: Paprykę umyć, odkroić górne części wraz z ogonkami i usunąć pestki. Czosnek obrać i opłukać. Duże ząbki przekroić na połówki. Koper opłukać pod bieżącą, zimną wodą podobnie jak liście chrzanu. Korzeń chrzanu umyć, obrać i pokroić w słupki. Przygotować zalewę. W słoikach umieścić przyprawy i połówki owoców papryki, utykając je ciasno wewnątrz naczynia, tak aby po zalaniu nie wypływały na powierzchnię. Zalać zalewą, zakręcić i do czasu zakończenia fermentacji trzymać we wskazanej optymalnej temperaturze 18-20 st. C. Po zakończeniu fermentacji przenieść w chłodne zacienione miejsce.
Historia
Górnik wrócił do domu. Niezwykłe wydarzenie w kopalni
Przed Szybem Daniłowicza w Kopalni Soli Wieliczka przez dziesięciolecia stał Górnik – trzymetrowa figura, która dla mieszkańców Wieliczki i turystów była czymś więcej niż pomnikiem. Była symbolem górniczego charakteru tego miejsca, świadkiem tysięcy spotkań i nieodłącznym tłem pamiątkowych fotografii. W 2006 roku Górnik zniknął ze swojego miejsca. Po dwudziestu latach powrócił do domu.
