Obecnie trudno liczyć na państwowe pieniądze

To energetyka wydaje się obecnie jedynym realnym źródłem pieniądza dla górnictwa - twierdzi Konrad Miterski, dyrektor Centrum Klientów Strategicznych ING Bank Śląski SA, w latach 2006 - 2008 przewodniczący Rady Nadzorczej Katowickiego Holdingu Węglowego SA.

Do 2015 roku poziom wydatków inwestycyjnych w górnictwie ma sięgnąć 20 mld zł. Globalny kryzys gospodarczy nie sprzyja pozyskiwaniu kapitału na finansowanie inwestycji. Na rynkach, polskim i międzynarodowym, dostęp do pieniądza jest utrudniony. Z drugiej strony gospodarka polska zgłasza ogromne zapotrzebowanie na realizacje niezbędnych inwestycji. Obok branży węglowej na liście znajdują się m.in. projekty infrastrukturalne (budowa autostrad, modernizacja sieci kolejowej, realizacja EURO 2012), program modernizacji energetyki, budowa przesyłowej sieci gazowej. Mamy więc do czynienia z sytuacją, w której podmioty będące w posiadaniu pieniędzy, mogą wybierać wśród projektów najbezpieczniejszych z ich punktu widzenia, gwarantujących maksymalną stopę zwrotu z kapitału.

Jaki jest więc możliwy scenariusz dla górnictwa węgla kamiennego? W najbliższych kilkunastu latach będzie ono sektorem strategicznym dla interesów Skarbu Państwa. Myślę, iż błędem byłoby uwzględnianie budżetu państwa jako potencjalnego źródła finansowania. Mielibyśmy do czynienia z niedozwoloną pomocą publiczną (za wyjątkiem limitowanej kwoty na inwestycje początkowe), nie mówiąc już o braku stosownych środków w budżecie.

Z punktu widzenia firm energetycznych kwestią strategiczną pozostaje terminowy i przewidywalny kosztowo dostęp do surowca. Dla rynku finansowego energetyka pozostaje w czasach kryzysu jednym z bezpieczniejszych podmiotów o przewidywalnym strumieniu pieniądza. To energetyka wydaje się obecnie jedynym realnym źródłem pieniądza dla górnictwa. Rozważane dziś formy dostępu kopalń do kapitału – obligacje zamienne, emisja publiczna akcji – pozostają tylko i wyłącznie dyskusją natury technicznej. Decyzją o znaczeniu strategicznym pozostaje kwestia ostatecznego kształtu właścicielskiego kopalń. Rząd i strona społeczna muszą szybko odpowiedzieć na pytanie, czy dopuszczają możliwość udziału w procesie inwestora branżowego, posiadającego pakiet większościowy akcji. Ważne byłoby też ustalenie, czy możliwy będzie udział w procesie podmiotów zagranicznych.

Drugim z realnych źródeł pozyskania środków jest sięgnięcie do pieniędzy, które znajdują się w spółkach węglowych. W pierwszej kolejności kopalnie winny sięgnąć do własnej kieszeni, pokazać, iż są profesjonalnie zarządzane. Znacznie ułatwi to rozmowy z potencjalnymi dostawcami kapitału, tj. bankami, funduszami inwestycyjnymi i inwestorami branżowymi.