fot: Jarosław Tondos
Nikiszowiecki fotograf Krzysztof Niesporek uwiecznił wszystkich uczestników Zlotu Nikiszowian na wspólnej fotografii
fot: Jarosław Tondos
Przy suto zastawionych stołach wspominano dawne lata, dochodząc, kto gdzie mieszkał i kogo znał. Co chwilę ktoś wpadał sobie w ramiona, rozpoznając znajomych ze szkolnych lat. Były łzy radości, śmiech i bezustanny gwar. I nic dziwnego – niektórzy odwiedzili dzielnicę po raz pierwszy od kilku czy też nawet kilkunastu lat.
W trakcie spotkania, w którym uczestniczyli też goście honorowi – prezydent Katowic Piotr Uszok, przewodniczący rady miasta Jerzy Forajter, reżyser Kazimierz Kutz oraz prof. Dorota Simonides – odbyła się też debata o historii dzielnicy, która bardziej przypominała ludyczną gawędę o starych, dobrych czasach.
– Tutaj spędziłem najszczęśliwsze chwile mojego życia. Kiedy więc tylko mogę, wracam na dzielnicę – mówił z łezką w oku Piotr Dłucik, pływak-olimpijczyk z 1972 roku, który na stałe mieszka w Niemczech.
Wspomnieniom i gawędom nie było końca. Przy śląskiej muzyce biesiadowano do późnych godzin wieczornych.
Następnego dnia, w sobotę z rana, wszyscy udali się na spacer po Nikiszowcu z przewodnikiem Krzysztofem Knapikiem, który fachowo opowiadał o losach dzielnicy i związanej z nią kopalnią „Wieczorek”. W odróżnieniu od piątkowego spotkania, które miało zamknięty charakter, spacer po dzielnicy był otwarty dla wszystkich. Pojawiło się więc sporo osób z innych dzielnic Katowic, czy wręcz z innych miast.
– Z prasy dowiedzieliśmy się, że będzie zwiedzanie Nikiszowca z przewodnikiem. I przyszliśmy. Szkoda było przepuścić taką gratkę – powiedziała Henryka Kot, która wraz z Zygmuntem Probierzem i Urszulą Sowińską przyjechała z katowickiej dzielnicy Brynów.
Najwięcej sentymentów wzbudziły ostatnie dwa wagoniki kolejki Balkan, które stają jako eksponaty muzealne przed bramą „Wieczorka”.
– Kiedyś jeździłem Balkanem do swojej dziewczyny na Giszowiec – wspomniał straszy pan. – Ile to już lat temu? – zastanawiał się z rozrzewnieniem w głosie.
Dla wielu nikiszowian powrót po latach do swojej rodzimej dzielnicy był jak sentymentalna podróż w czasie.
– O, tu mieszkałem – mówił Krzysztof Kokot, którego życie zawiodło do Nowego Targu, pokazując jedno z okien. – A w tym einfarcie wystawali my z kumplami przez całe wieczory – dodał po chwili ze wzruszeniem w głosie.
Wiele wzruszeń dostarczyło też zwiedzanie szkoły. Wszyscy biegali po korytarzach, szukając swoich klas i przypominając sobie nazwiska nauczycieli. Odżyły wspomnienia...
W południe wszyscy przybyli na zlot nikiszownianie zebrali się pod kościołem św. Anny, gdzie zrobili sobie wspólne pamiątkowe zdjęcie.
– Proszę was o chwilę spokoju. Ja wiem, że nie jestem ładny, ale choć przez chwilę możecie na mnie popatrzeć i nic nie gadać, tylko się uśmiechać – ustawiał wszystkich fotograf Krzysztof Niesporek, przedstawiciel kolejnego już pokolenia rodziny fotografów, która prowadzi zakład fotograficzny na Nikiszowcu od 1918 roku.
W końcu udało mu się zapanować nad rozentuzjazmowanym tłumem i zdołał utrwalić wszystkich na pamiątkowej fotografii.
Do wieczora każdy miał czas wolny. Kto chciał, mógł go wykorzystać na spotkanie z pisarką Joanną Tofilską, ale wiele osób zdecydowało się na odwiedziny u rodziny, czy też znajomych.
Wszyscy spotkali się ponownie wieczorem na terenach przy Galerii Szyb Wilson, gdzie odbył się piknik połączony z występami artystycznymi i muzycznymi. Podczas spotkania można też było nabyć wiele ciekawych pamiątek związanych z Nikiszowcem – okolicznościowe kubki, publikacje związane z tą dzielnicą czy też specjalnie wydane kartki pocztowe.
Zlot nikiszowian zakończyła niedzielna msza święta, która odbyła się w kościele św. Anny.
– Jestem bardzo zadowolona z tego, co udało nam się osiągnąć. Baliśmy się, że coś nie wypali, że ludzie nie dopiszą, ale wszystko wyszło w porządku – podsumowała zlot Ewa Skórok, członkini Komitetu Organizacyjnego I Światowego Zlotu Nikiszowian, która już teraz zapowiada, że ta impreza na stałe wejdzie do kalendarza wydarzeń w dzielnicy.
