fot: Kajetan Berezowski
Załoga oddziału GRP3b potrafi stawić czoła najtrudniejszym zadaniom. Zawsze może też liczyć na wsparcie kolegów z działów energo-mechanicznego, wentylacji i transportu
fot: Kajetan Berezowski
O boryńskich pokładach węgla kamiennego mówi się, że diabeł na nich tańcował. Można w to wierzyć lub nie, ale faktem jest, że warunki geologiczno-górnicze są tam bardzo skomplikowane. Wiele zaburzeń, duże nachylenia wyrobisk, mnóstwo uskoków, do tego liczne zagrożenia, w tym metanowe III i IV kategorii, I i II stopień zagrożenia wodnego i klasa B zagrożenia wybuchem pyłu węglowego wymagają od kadry kierowniczej kopalni i górników ogromnej rozwagi, zarówno przy planowaniu. jak i w trakcie eksploatacji surowca. Nigdy nie ma pewności, czy ścianę uda się wyeksploatować do szczęśliwego końca.
- Krótko rzecz ujmując, nigdy nie wiemy, co nas czeka. Zdarza się często, że duża zmienność budowy geologicznej złoża, w którym wykonywane jest wyrobisko, powoduje konieczność zmiany rozcinki parceli. Tym bardziej godne uwagi są postępy robót przygotowawczych powyżej 200 m. Uważamy je za bardzo dobre – wskazuje Jarosław Kucharczyk, kierownik robót górniczych przygotowawczych w ruchu Borynia kopalni Borynia-Zofiówka-Jastrzębie.
Trzeba myśleć pozytywnie
W ub.r. taki właśnie wynik aż pięciokrotnie zanotował oddział GRP3b. Jarosław Twardokęs, dyrektor techniczny ruchu Borynia, jest pełen podziwu dla swoich pracowników. Górnicy oddziałów przygotowawczych nie dość, że wykonali plan przygotówek na 2017 r., to jeszcze przekroczyli go o 635 m – przyznaje.
Załoga GRP3b obecnie kontynuuje drążenie chodnika F32 w pokładzie 404/1 w obudowie ŁP12 z zastosowaniem kombajnu AM-75. Odstawę stanowi 6 taśmociągów. Górnicy docierają spod szybu zjazdowego do miejsca pracy na poziomie 950 m kolejką spalinową podwieszaną. To prawie 2,5 km dystans. Kolejne 1500 m muszą pokonać pieszo. Materiał dostarczany jest w odległości ok. 20 m od czoła drążonego przodka. Potem ciężary trzeba nosić na barkach. Nie jest to łatwe zadanie, zważywszy na fakt, że komplet obudowy waży ok. pół tony! Na jednej tylko zmianie górnicy muszą przenieść nawet 2 t elementów obudowy, żeby utrzymać założone tempo robót, czyli zabudować cztery odrzwia w odstępie co 0,8 m.
- Oddział pracuje na cztery zmiany. Zmiana A jest zawsze zmianą konserwacyjno-postępową. W zespole pracują cieśle górniczy i górnicy wyspecjalizowani w wydłużaniu przenośników taśmowych za postępem robót. Wydłużane są również rurociągi, lutniociąg i trasa kolejki transportowej. Dlatego zmiana konserwacyjno-postępowa liczy ok. 20 osób. Pozostałe po 15. Taka organizacja pracy nam się sprawdza – tłumaczy nadsztygar Arkadiusz Plisz, kierownik oddziału GRP3b.
Górników z GRP3b wspierają wydatnie koledzy z działów energo-mechanicznego, wentylacji i transportu.
- Drążone wyrobisko ma szerokość 6,5 m i wysokość 4,2 m. To nie są złe warunki. Jeśli geologia pozwoli, to przejedziemy ten chodnik bez problemów. Trzeba myśleć pozytywnie – wtrąca przodowy Andrzej Szymura.
Stawiają na dyscyplinę
Wraz z nim brygadami kierują: Sławomir Kwiecień, Radosław Kuźmiński i Robert Kopertowski. Każdy z przodowych dobiera sobie ludzi według uznania. Cała czwórka stawia na dyscyplinę pracy i dobrą organizację roboty. Nie ma mowy o łamaniu przepisów BHP. Andrzej Szymura ma w zespole dwóch kolegów, z którymi wspólnie przepracował 10 lat. Teraz solidarnie odpowiadają za szkolenie młodych. Średnia wieku boryńskiej załogi to 36 lat. Już ponad połowa oddziału przygotowawczego to pracownicy przed trzydziestką, którzy wciąż się szkolą.
W br. ruch Borynia zakłada kolejne inwestycje w park maszynowy. Zakład będzie się rozwijać. Są środki na inwestycje. Wdrażany jest ponadto program „Efektywność”, który ma wpłynąć na poprawę efektywności w zakresie drążenia wyrobisk korytarzowych we wszystkich kopalniach Jastrzębskiej Spółki Węglowej.
Plan na br. przewiduje drążenie 6 przodków kombajnowych i fedrowanie czterema ścianami. Wydobywany węgiel posiada bardzo wysokie parametry jakościowe i praktycznie sprzedaje się na przysłowiowym pniu.
- To nasz skarb i może właśnie dlatego natura go tak mocno uwięziła w ziemi – zastanawia się Jarosław Kucharczyk.
