Na pracowników firm usługowych przedsiębiorca górniczy może oddziaływać nie tylko pośrednio, przez ich pracodawców. Instrumentem bezpośredniego przymusu do przestrzegania rygorów bezpieczeństwa obowiązujących na terenie zakładu górniczego może być „wilczy bilet dla ryzykanta”.
Gdy pracownik jest zatrudniony w firmie zewnętrznej nie jest łatwo przekonać go do postępowania zgodnego z najlepszymi praktykami sztuki górniczej. Skoro wykonuje usługi w identycznych warunkach i zagrożeniach jak pracownicy kopalni to taryfy ulgowej dla niego być nie może.
O tym, że pracownicy firm zewnętrznych w górnictwie zasługują na szczególną uwagę świadczą nie tylko wypadki z ich udziałem, ale przede wszystkim fakt, że ciągle ich przybywa .
Obecnie jest ich 1823, w tym 498 w kopalniach węgla kamiennego. Zatrudniają łącznie 37 719 osób (w tym 22 655 osób wykonuje usługi na terenie KWK). W roku 2009 firm usługowych na rzecz górnictwa pracowało 1698 (w KWK - 524) i dawały pracę 33 904 osobom (ok. 20 456 osób w KWK). W 2008 firm zewnętrznych w górnictwie było 1461 (353 w KWK), zatrudniały 30 443 ludzi (w tym w KWK - 17 355 osób).
Dobrą praktykę wobec pracowników firm zewnętrznych stosuje Lafarge, której zarząd udostępnił WUG swój pomysł do promowania wśród innych pracodawców górniczych. Sposobem na zdyscyplinowanie usługodawców jest Karta Identyfikacyjna Podwykonawcy.
Jej elementami są zdjęcia i dane personalne pracowników firmy usługowej. Posiadacz takiej karty nie czuje się anonimowo. Karta ma trzy czerwone rogi. Za każde uchybienie zasadom bhp traci się jeden z nich. Utrata trzech oznacza usunięcie z zakładu górniczego. Firma nie straci kontraktu, ale będzie musiała poszukać sobie innego pracownika do świadczenia usługi. Żeby nie było nieporozumień na odwrocie karty wypisano najbardziej elementarne zasady obowiązujące na terenie zakładów Lafarge.
Być może pomysł na Kartę Identyfikacji Podwykonawców zainspiruje np. spółki węglowe do wprowadzenia podobnych rozwiązań w kopalniach węgla kamiennego.
