Kurtyka: 10-letni koszt ewolucji sektora energetyczno-paliwowego to około 900 mld zł

fot: Maciej Dorosiński

Michał Kurtyka został sekretarzem stanu w Ministerstwie Środowiska

fot: Maciej Dorosiński

Wynikające z Polityki Energetycznej Polski do 2040 r. 10-letnie koszty ewolucji sektora paliwowo-energetycznego są rzędu 900 mld zł - poinformował minister klimatu i środowiska Michał Kurtyka. Jak dodał, są realne podstawy na mobilizację takich pieniędzy.

Kurtyka przedstawił we wtorek, 16 lutego, senackim komisjom środowiska oraz gospodarki narodowej i innowacyjności informację na temat PEP2040, przyjętej przez rząd na początku stycznia, ale wciąż nieopublikowanej.

Minister ocenił, że są realne podstawy, by zmobilizować takie pieniądze. Jak przypomniał, PEP nie opiera się wyłącznie na funduszach publicznych, tylko zakłada, że będzie mobilizować do inwestycji firmy i gospodarstwa domowe.

Kurtyka zaznaczył, że w obecnej dekadzie Polska będzie miała do dyspozycji ok. 260 mld zł z funduszy unijnych, które powinny wygenerować odpowiedni poziom inwestycji.

Jak wskazał, w ramach programu Mój prąd, dotacja w wysokości 5 tys. zł średnio generuje inwestycje w wysokości 25 tys. zł. Kurtyka tłumaczył, że te 260 mld zł również powinny wygenerować znaczące inwestycje z mnożnikiem rzędu 4-5 w całym sektorze.

MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Masz pamiątki związane z Hutą Pokój? Mogą trafić na wystawę w Wielkim Piecu

W sobotę, 14 listopada, odbędzie się zbiórka pamiątek związanych z Hutą Pokój w Rudzie Śląskiej.

Kopalnia Paryż to historia zagłębiowskiego górnictwa. Od Ksawerego do likwidacji

Kopalnia Paryż należała do grona największych i najstarszych kopalń węgla kamiennego w Zagłębiu Dąbrowskim, choć jej metryka do dziś budzi spory.

Niemcy wracają do węgla, a Polska? Szybki koniec kopalń może okazać się błędem

Dominik Kolorz, Jerzy Markowski i Patryk Białas starli się w debacie netTG.pl i Radia Katowice o przyszłości górnictwa

Mobbing w górnictwie. Dziś uwagi w stylu „bo jak ci przypier…” na dole nie przejdą

Różne miałem zdarzenia w ciągu mojej prawie trzydziestoletniej pracy w charakterze sztygara. Ale to jedno szczególnie zapadło mi w pamięć. Otóż kiedyś miałem w oddziale górnika imieniem Jacek. Niedoszły inżynier. Za co się zabrał, wszystko, mówiąc delikatnie, spartolił. Wiedzieliśmy dobrze o tym, żeby nie dawać mu jakiegoś odpowiedzialnego zadania, bo coś poważnego mógłby nawywijać.