Kilimandżaro jak na dłoni

Artur Braszkiewicz, wspinacz z rudzkiej kopalni Halemba, i towarzyszący mu w wyprawie na Kilimandżaro Krzysztof Białas są już gotowi do podejścia na szczyt. W tym tygodniu Artur wysłał do naszej redakcji swą pierwszą relację z podróży:


„Wylądowaliśmy w Nairobi, to duże miasto i wydostać się z niego nie jest łatwo. Gdy wyjechaliśmy poza miasto, krajobraz się zmienił. Roślinność jest tu raczej uboga, a drogi w nie najlepszym stanie. Mijaliśmy co chwila Masajów podążających za stadami kóz. Przed granicą zrobiliśmy sobie krótką przerwę w podróży. Na parkingu podszedł do nas mały chłopiec. Miał może osiem lat. Zapytał, skąd jestem. Powiedziałem, że z Polski, a on pokazał mi 6 zł i pyta, ile to jest dolarów. Dokonaliśmy wymiany. Opuszczając Kenię, trzeba wypełnić formularz. Tanzańscy strażnicy przywitali nas uśmiechami, kazali zapłacić po 5 dolarów i w ten sposób otrzymaliśmy wizy pobytowe. Po drodze ponownie oglądaliśmy piękne widoki, m.in. na Mount Meru. W oddali dostrzegliśmy ledwo zarysowany masyw Kilimandżaro. I tak dotarliśmy do Moshi. Tam dołączył do nas Amerykanin, który twierdził, że ma polskie korzenie. Nie mówił jednak po polsku, ale prosił, żebyśmy nauczyli go kilku słów. Będzie nam towarzyszył we wspinaczce. Mieliśmy również odprawę z przewodnikiem. Z naszego hotelu Kilimandżaro widać znakomicie. Robi niesamowite wrażenie, góruje nad otoczeniem, a śniegi, którymi pokryty jest szczyt, podkreślają jego potęgę. Niebawem rozpoczynamy atak. Pozdrawiam rodzinę, kolegów z Halemby i Czytelników Trybuny Górniczej.”
 

MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Masz pamiątki związane z Hutą Pokój? Mogą trafić na wystawę w Wielkim Piecu

W sobotę, 14 listopada, odbędzie się zbiórka pamiątek związanych z Hutą Pokój w Rudzie Śląskiej.

Kopalnia Paryż to historia zagłębiowskiego górnictwa. Od Ksawerego do likwidacji

Kopalnia Paryż należała do grona największych i najstarszych kopalń węgla kamiennego w Zagłębiu Dąbrowskim, choć jej metryka do dziś budzi spory.

Mobbing w górnictwie. Dziś uwagi w stylu „bo jak ci przypier…” na dole nie przejdą

Różne miałem zdarzenia w ciągu mojej prawie trzydziestoletniej pracy w charakterze sztygara. Ale to jedno szczególnie zapadło mi w pamięć. Otóż kiedyś miałem w oddziale górnika imieniem Jacek. Niedoszły inżynier. Za co się zabrał, wszystko, mówiąc delikatnie, spartolił. Wiedzieliśmy dobrze o tym, żeby nie dawać mu jakiegoś odpowiedzialnego zadania, bo coś poważnego mógłby nawywijać.

Jak to było z tym węglem koksowym i dlaczego zamknięto kopalnię Bielszowice? Jacek Korski odpowiada na teorie spiskowe

Bez echa przeszła rezygnacja prezesa JSW S.A. przysłonięta Świętem Zmarłych i wydarzeniami wokół Trybunału Konstytucyjnego. To ostatnie zamieszanie jeszcze potrwa, ale nie będę się na nim skupiał – nawet prawnicy mają tu różne zdania, a ja jestem tylko inżynierem i menedżerem górniczym.