Po szychcie

W starych księgach w Mikołowie znajduje się sentencja wyroku sądowego z 1768 roku. Dotyczy ona zaprószenia ognia w gospodarstwie Jana Wali, chałupnika na Podfarzu. Oto co zasądzono:1. Trębaczowi Husarskiemu da reński jeden, który jego (Jana Wali – red.) siostra odprzędzie.2. Temu co we dzwon szturmował da dziesienc czeskich; i za to musi siostra przęść kądziel.3. Jan Wala jak

Jedna do drugiej po tłuczek posłałaDo moździerza; a tego nie wiedziała,Iż Tłukiem zwano Onego sąsiada.Patrzajcież, co tam była za biesiada;Tłuk przyszedł i rzekł:„Owom ja, moździerzu”.Pani zad wypnie: „Wleźże tam, rycerzu!”A ten dobywszy prędko z pluder tłuka,Ugodzieł (chociaj tyłem) w środek kruka.

Jeśliżeby to prawdą, jako powiadają,Iż mąż z żoną pospołu jedno ciało mają,To, jeśliby tak było, czemuż mąż nie czuje,Gdy mu owo kto inszy żonę kucmeruje?

Precz z monarchią– Ja, ja – narzyko Palicula – terozki to ino do mie godosz „staro” choćbyś mojego miana zapómnioł, a zanim żeś semie wzioń Toś mie na rynkach nosił i nazywał „swojóm królowóm”.– Dyć, staro, musisz to zrozumieć, że jo żech się stoł dobrym republikaninem, a kiedyś żech był monarchistóm...Najważniejszy dobry celJedyn stary niymrod* co sie

Pamiętasz, jak było dawniej?Przed zaśnięciem żona nagle sobie o czymś przypomina. Odwraca się w stronę męża i mówi: – A dawniej to zanim zasnąłeś delikatnie ściskałeś mnie za rękę...On z westchnieniem bierze w rękę jej dłoń i delikatnie ściska końce palców.Ona po krótkiej chwili: – I też przed zaśnięciem całowałeś mnie po całej twarzy...On nie bez wysiłku

Przechwałki starszej paniPewna leciwa dama, ale jeszcze – jak się to mówi „z pretensjami” – przechwala się znajomej: – Wczora byłach na gościnie u Masztalskich i wszyscy kwolili moje zymby.– Nó ja, ja – odpowiada podobna zresztą do niej znajoma. – Wierza wóm, wierza. Ino pewnikiym podowali se je z ręki do ręki?Rozmowa podlotków– Powiym ci, że jak sie zaczón do mie

W starym pryku leży lyń,nic niy robi cołki dziyń,nawet tyju niy zaparzy,ani jajec niy usmaży,matka woło – pościel wyro,i dyliny powyciyroj,kaj łonymu do roboty,dyć by zmazoł se galoty.i tak leży cołki dziyń,bo łon jest śmierdzoncy lyń.

– Niy wiysz, czy Porwolik mioł wczora szczęście na gónie*?– Szczęście mioł pierónowe. Nic niy trefił.– I ty godosz, że to je wielgie szczęście?– Nó ja. Jakby trefił, to by z tego mioł ino ostuda*. Bo łónymu jeszcze niy zdarzyło trefić do zwierzyny, a dycki* do keregoś synka co naganio...– Czymu mi sie tak ciekawie przyglondosz? – pyto się Gafczoczka swojigo