Hanysy i Gorole łączcie się w uśmiechu! (2)
Witóm Wos zaś! Już po tych poróch razach, co my sie trefili w „Trybunie Górniczyj”, poznaliście, że zależy mi, coby ludzie sam na Śzlónsku zgodnie cióngnyli tyn wózyk. Wadzić sie i prziganiać jedyn drugimu to je rajno gupota. Uo tym je wierszyk, kiery prziszoł uod naszyj Czytelniczki.
Kiedyś na Śzlónsku
Kiedyś na Śzlónsku cołkimi dniami, biły hanysy sie z gorolami. Z godki szło poznać kiery je kiery, bezto sie prali jak indjanery. Chopy z chopami, baby z babami, tukli sie solo i rodzinami. Chude szkielety, wyżarte byki furgaly kable i scyzoryki. Różne tu boły łomoty i trzaski, lamynty, przeklyństwa, skómlynia i wrzaski.
W końcu Pón Bóczek te larmo usłyszoł, poważnie sie wnerwiył i wszystkich wymiyszoł. Maryjce doł Zynka, Zbychowi doł Hajdla, wcisnył gorola rodzinie uod Zajdla. Hanysa kupjyła se baba z Rzeszowa, wdowa po jednym górniku z Knurowa. Lyjna uod Dziubów wyszła za wdowca co Gierek w aktówce go przywióz z Sosnowca. Ginter kobjytka wzión se z Czeladzi, Pón Bóczek pedzioł: że se poradzi. Ksiyngowo Kowalsko co miyszko w bloku dostała Hanysa – banioka z przetoku. Zep z warszawiankóm krótko je w zwiónzku, a juz zajyżdżo dziołcha po śzlónsku.
Bajtle zaś uod nich prógujóm mówić i choć to krojcoki dajóm sie lubić. Małe hanysy lubióm fandzolić jak chcóm znerwować małych goroli. I teroz już wszyndzie, w kościele i szkole, sóm i hanysy, sóm i gorole. Jedni chcóm drugim sie przypodobać, bo hanys chce mówić, a gorol godać.
I niech tak będzie, bo Śląsk przez ponad tysiąc lat był ziemią dla wszystkich, którzy wybrali go sobie na swoją ojczyznę i stawali się jego cząstką. Ale może to za poważnie brzmi w niezupełnie poważnej rubryce?