Hanysy i Gorole łączcie się w uśmiechu! (17)

Witejcie! Nó i patrzcie ino jak to gibko idzie; już listopad. Wszystkich Świyntych minyłó, za niydługo adwynt i Barbórka – ale niy bydymy tak daleko do przodku myśleć, ino uostanymy se tu, kaj my sóm. A uo sprawach uostatecznych tyż sóm wice i to je dobry czas, co by sie za nie chycić.

Dlo przikładu; wystowcie se, co Masztalski z Ecikiym przed Wszystkimi Świyntymi łazili po cmyntorzu i uoglódali dynkmale (nagrobki). Masztaski jak to uón; móndrowoł (mądrzył się), wynokwioł (wymyślał) – dziób mu sie niy zawiyroł. A Tyn grób piyknie uobstrojóny (udekorowany) a Tyn zaś szpetny a tu by było piyknie leżeć a tam zaś niy i tak to szło. Kludzili (prowadzili) sie uoba po tym cmyntorzu a Ecikowi godka uod Masztalskiygo już szła przez uszy (denerwowała go, drażniła). No reszcie niy strzimoł i pado (mówi):

– Wiysz mój przijocielu, jo to bych chcioł leżeć kole twoji baby.

– Ale dyć uóna jeszcze żyje! – aże wrasknył Masztalski.

– Nó dyć wiym. I, jak widzisz, jo tyż niy trup...

Stary to śląski dowcip. Podobnie jak stare jest porzekadło, mówiące: „Ileż to się trzeba namęczyć, żeby umrzeć” i lygnóńć se na tym cmyntorzu. Ale żeby se lygnóńć kole jakiyj Trudy (zdrobnienie od Gertruda) tyż sie trza trocha nałónacyć (w tym przypadku nałónacyć, znaczy natrudzić). Innymi słowy: „per aspera ad astra”, czyli przez ciernie do gwiazd, do sławy. A po naszymu: przez trudy do Trudy!