- Będziemy kierowali spółki energetyczne na GPW, nie kierując się wahnięciami giełdowymi. Zainteresowanie sektorem energetycznym przez inwestorów - zarówno branżowych, jak i finansowych - jest ogromne. Nie planujemy zmiany harmonogramów - powiedział w poniedziałek dziennikarzom minister skarbu.
Po (planowanym na lipiec debiucie giełdowym - PAP) Enei albo będzie (debiut) Bogdanki, albo Zakładów Azotowych w Kędzierzynie - dodał.
Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami resortu skarbu, ZA Kędzierzyn mają trafić na giełdę pod koniec tego lub na początku przyszłego roku.
Minister przypomniał, że Polska Grupa Energetyczna (PGE) ma być gotowa do debiutu w pierwszym kwartale 2009 roku. Minister chce, aby termin debiutu PGE nie był znacząco odległy w stosunku do debiutu Enei.
Grad zapowiedział, że we wrześniu będzie podjęta decyzja w sprawie wejścia BGŻ na parkiet.
- Tak umówiliśmy się z akcjonariuszami, że we wrześniu wracamy do naszych analiz. Jeżeli decyzja będzie na tak, to BGŻ jest właściwie przygotowany do debiutu - powiedział minister. Skarb Państwa ma 37,32 proc. w banku BGŻ.
Grupa energetyczna PGE powstała na bazie 11 spółek energetycznych o łącznej wartości aktywów ok. 38 mld zł. W jej skład wchodzą: Polskie Sieci Elektroenergetyczne, dwaj producenci energii elektrycznej: BOT Górnictwo i Energetyka (dwie kopalnie i trzy elektrownie) i Zespół Elektrowni Dolna Odra (ZEDO) oraz osiem spółek dystrybucyjnych.
Kopalnia Bogdanka prowadzi przemysłowe wydobycie węgla od 1982 r. Jej głównymi odbiorcami są m.in. elektrownie Kozienice i Połaniec, Zakłady Azotowe \"Puławy\", cementownie Chełm i Ożarów.
ENEA jest własnością Skarbu Państwa. Prowadzi głównie obrót energią elektryczną. Zajmuje się też przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej.
Największym akcjonariuszem ZA Kędzierzyn jest Nafta Polska, który posiada 80 proc. udziałów. Skarb Państwa kontroluje 6,28 proc., a pracownicy mają 13,72 proc. akcji.
Artykuł sponsorowany
Czyszczenie laserowe w utrzymaniu ruchu — co realnie zmienia w remontach maszyn?
Każdy remont zaczyna się od tego samego: trzeba dostać się do zdrowego metalu. Rdza, stara farba, nagar i osady olejowe schodzą dziś w zakładach głównie ścierniwem albo chemią, a obie te drogi mają wspólną wadę — generują odpad, który później ktoś musi zważyć, opisać i wywieźć. Do tego dochodzi przygotowanie stanowiska, bo piasek leci wszędzie, a rozpuszczalniki wymagają wentylacji i osobnych procedur. W ostatnich latach do służb utrzymania ruchu trafiła trzecia opcja: lasery czyszczące, które zdejmują powłokę bez kontaktu z powierzchnią i bez zużywania jakiegokolwiek materiału poza prądem. Poniżej to, co w tej technologii sprawdza się w warunkach zakładowych, i to, gdzie ma swoje granice.
