Pisaliśmy 30 lat temu: Wiemy, czym jest węgiel dla polskiego przemysłu, wiemy, ile trudu i odwagi wymaga, by ten węgiel wydobyć

Przez cały 2024 rok świętujemy 30-lecie założenia „Trybuny Górniczej”. Naszym Czytelnikom przypominamy najciekawsze fragmenty tekstów, które w tygodniku ukazywały się dokładnie 30 lat temu. Zapraszamy do lektury!

1 grudnia 1994 r. ukazał się 26. numer „Trybuny Górniczej”. To było szczególne wydanie gazety, które ukazało się tuż przed Barbórką. Nie zabrakło w nim życzeń od przedstawicieli rządu i samorządów, biskupów, ciekawych rozmów, reportaży, komentarzy, a także informacji o obchodach barbórkowych w poszczególnych spółkach i kopalniach. W czołówkowym tekście „Uśmiech powszedniego dnia” opowiedzieliśmy historię 80-letniego Konrada Biedronia, górnika, hodowcy gołębi z Kamienia Brzozowice. Pracował w „Andaluzji”, tam, gdzie jego ojciec Franciszek. „Skąd wyjechał po raz ostatni 28 lat wcześniej na zasłużoną emeryturę” – pisaliśmy.

W tekście „Marszałek Struzik w cywilu” informowaliśmy o pobycie marszałka Senatu Adama Struzika na Śląsku. „Kiedy przyjechał na Śląsk, przede wszystkim poprosił o spotkanie z ratownikami górniczymi z Centralnej Stacji Ratownictwa Górniczego i ze stacji okręgowych. Później w kopalni Makoszowy zjechał pod ziemię, doszedł – również na czworakach – do ściany i posmakował górniczej roboty” – pisaliśmy.

„Nasz kościół, nasza patronka” – taki tytuł miał tekst o kościele pw. św. Barbary w Giszowcu. Jego budowa trwała 10 lat, w październiku 1994 r. kościół został poświęcony. „Większość mieszkańców tego osiedla – niezwykle urokliwego, bo jest tutaj 330 domków o 40 wzorach architektonicznych wybudowanych przez spółkę Giesche na początku XX wieku – pracuje na pobliskich kopalniach Wieczorek i Staszic. Stąd też, gdy przyszło wybierać nazwę kościoła, zdecydowano się właśnie na patronkę górników – św. Barbarę. Tym bardziej, że na 40 kościołów, które znajdują się w Katowicach, ani jeden nie jest pod jej wezwaniem” – opisywaliśmy.

„Od koni do ciesiołki” – to z kolei rozmowa z Pawłem Kosickim, cieślą górniczym kopalni Piast. Miał pracować w Fiacie, ale pomylił przystanek koło FSM i wysiadł przed Piastem. „Bodaj los zrządził, że trafiłem zrazu na niebywale zacnego, porządnego człowieka, czyli instruktora – Alfreda Warkocza. Temu chłopu zawdzięczam wszystko, co dziś umiem. Od 10 lat sam przyuczam nowo przyjętych, więc tym bardziej potrafię docenić własnego mistrza” – mówił nasz rozmówca.

Dziennikarze „Trybuny Górniczej” odwiedzili przed Barbórką Nadwiślańską Spółkę Węglową. „Nadwiślańska to osiem kopalń, w tym trzy największe pod względem zatrudnienia, zarówno w Europie, jak i w świecie: Ziemowit, Piast, Czeczott. Zdolności wydobywcze całego kompleksu sięgają 30 proc. ogólnej ilości węgla energetycznego uzyskiwanego z polskich kopalń. Sprzedaż w ubiegłym roku wyniosła 25,200 mln t. Spółka zatrudnia 48 544 ludzi” – wyliczaliśmy.

W barbórkowym numerze ukazał się też wywiad z prof. Grzegorzem Kołodką, wicepremierem i ministrem finansów. W tekście zatytułowanym „Przejść restrukturyzacyjny czyściec” minister mówił: „Państwo nie może pozbyć się obowiązku zarządzania majątkiem, którego jest właścicielem. Nieprawdą jest lansowana teza, że Śląsk ze swoim przestarzałym hutnictwem i niezbyt efektywnym górnictwem przestał być krajowi potrzebny. Nie, tak nie jest. Nieprzydatne okazały się tylko przestarzałe struktury zarządzania majątkiem produkcyjnym zgromadzonym na Śląsku i w Zagłębiu”.

„Żyć bez iluzji” – to był tytuł rozmowy z Herbertem Gabrysiem, podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. „W roku ubiegłym wyeksportowaliśmy nieco ponad 25 mln t węgla. Zaawansowanie tegorocznych wysyłek za granicę wskazuje, że będzie to eksport rzędu 27-28 mln t. Faktem jest, że zainteresowanie polskim węglem stopniowo rośnie, poza tradycyjnymi odbiorcami otwierają się nowe szanse, między innymi w Finlandii oraz na rynkach wschodnich. Trzeba jednak wyraźnie rozgraniczyć popyt na węgiel energetyczny i koksujący. Jeśli idzie o ten pierwszy, to wszystko wskazuje na to, że w przyszłym roku, mimo silnej konkurencji, uda się o 5-6 mln t więcej. Natomiast co się tyczy węgla koksującego, to sprawa jest bardziej skomplikowana, rozstrzygnąć bowiem musimy dylemat – czy sprzedawać go w takiej postaci, w jakiej się go wydobywa, czy też przetworzony jak koks, z zyskiem większym o około 30 proc., a przy tym dać zatrudnienie polskim koksownikom” – tłumaczył minister.

Sporo w tym wydaniu pisaliśmy też o orkiestrze dętej kopalni Centrum-Szombierki, z którą współpracowali soliści Opery Śląskiej. „Repertuar obejmuje klasykę światową i polską, muzykę współczesną, utwory popularne i rozrywkowe oraz aranżacje najbardziej znanych arii operowych i operetkowych” – pisaliśmy. „Połączona w ubiegłym roku orkiestra liczy dziś 50 muzyków i 20 werblistów”.

W 26. numerze „Trybuny Górniczej” przyjrzeliśmy się też koniunkturze na węgiel. Cieszyliśmy się w tekście „Powrót koniunktury”, że po kilku bardzo trudnych latach, dla producentów i eksporterów węgla nadchodzą znowu lepsze czasy. „Ożywienie gospodarcze zbiegło się z uruchomieniem w Europie, zwłaszcza w Niemczech, Portugalii i Finlandii, nowych elektrowni na paliwa konwencjonalne, które na przełomie 1994/1995 roku dadzą przyrost kilku tysięcy MW mocy. To samo zjawisko obserwuje się na Dalekim Wschodzie, głównie w Japonii, Korei Południowej i Tajwanie. Kraje te zdecydowanie zwiększyły zapotrzebowanie na węgiel produkowany w tamtym regionie świata. Równocześnie w wielu państwach, ze względu na niekorzystne warunki atmosferyczne, poważnie zmniejszyła się produkcja energii w hydroelektrowniach. To samo dotyczy siłowni jądrowej” – informowaliśmy. „Wzrost zapotrzebowania ma odniesienie nie tylko do węgla energetycznego, ale i koksującego. Po trwającej kilka lat zapaści ożywił się przemysł stalowy”.