Charakterystyczny zgrzyt oznacza, że broń gotowa jest do strzału, pozostaje tylko przymierzyć i nacisnąć cyngiel.

Łukasz Sawicki na strzelnicy z ostrą bronią w rękach

Broń jest przedmiotem zainteresowania wielu jej miłośników. Jednak nie każdy może zostać jej kolekcjonerem. Łukasz Sawicki, starszy inspektor ds. przygotowania produkcji, rozwoju i projektowania procesów likwidacji zakładu górniczego w kopalni Sośnica, ma taką możliwość. Pistolety, karabiny, a także broń historyczna to jego konik. Z każdego posiadanego egzemplarza potrafi też celnie strzelać.

Kapiszony zwykle kojarzą się nam z dzieciństwem, plastikowym pistoletem do zabawy i odpustem. Tymczasem broń kapiszonowa jeszcze 150 lat temu stanowiła uzbrojenie w zasadzie wszystkich armii świata.

- Broń kapiszonowa, inaczej broń palna odprzodowa z zamkiem kapiszonowym zyskała swoją nazwę dzięki specyficznemu sposobowi ładowania – od strony wylotu lufy, czyli od przodu – demonstruje kolekcjoner.

Odpalenie ręcznej odprzodowej broni palnej następuje przy użyciu kapiszona, czyli miedzianej miseczki zawierającej piorunian rtęci. Kapiszon nakładany był na rurkę zwaną kominkiem. Doprowadza ona płomień do ładunku prochowego w lufie. Wystarczy nacisnąć spust, a napięty kurek opadnie, powodując wybuch piorunianu rtęci, a w konsekwencji ładunku.

- Każdą komorę takiej broni ładuje się osobno. Najpierw proch, następnie przybitkę, wreszcie kulę, a wszystko zabezpieczone zostaje smarem - tłumaczy dalej. 

Czekają na oddanie strzału
W jego kolekcji historyczna broń czarnoprochowa robi spore wrażenie. Repliki wykonane na kształt autentycznych egzemplarzy kuszą, aby wziąć je do ręki. Pistolet, karabin skałkowy oraz rewolwer kapiszonowy tylko czekają na oddanie strzału.

- Potrafi być to celna broń, ale nie aż taka jak współczesna – zapewnia Łukasz Sawicki prezentując oryginalnego makarowa rocznik 1963.

Radziecki pistolet samopowtarzalny kalibru 9 mm, produkowany od końca lat 40. XX w. działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, a jego magazynek mieści 8 nabojów 9x18 mm.

- To taka perełka w mojej kolekcji. W sumie makarow to staruszek, produkowany seryjnie od ponad siedemdziesięciu lat. Mój egzemplarz jest w znakomitym stanie technicznym. Nawet zaryzykowałbym stwierdzenie, że jestem pierwszym, który z niego strzelał. Wcześniej w produkcji był pistolet TT, lecz na jego duży odrzut narzekali wojskowi i w końcu został zastąpiony właśnie przez makarowa – tłumaczy kolekcjoner.

Kolejnym egzemplarzem wartym uwagi w kolekcji pracownika gliwickiej Sośnicy jest słynny na cały świat kałasznikow. Oddając serię strzałów z takiej właśnie broni, Łukasz Sawicki zdobył ostatnio 94 punkty ze stu możliwych do zdobycia podczas zawodów strzeleckich w Dzierżnie. To jeden z najlepszych jego wyników, które do tej pory osiągnął. 

Kałasz to legenda
Popularny kałasz obrósł wręcz legendą. Jest w pewnym sensie symbolem popkultury. Pojawił się bowiem w wielu grach militarnych. Jest wciąż uważany za najbardziej niezawodną, indywidualną broń strzelecką na świecie. Posługiwały się nim lub posługują nadal wojska regularne na wszystkich kontynentach świata, a poza tym partyzanci, terroryści, jednostki antyterrorystyczne, sportowcy, myśliwi, bandyci i policjanci.

Olbrzymią sławę zyskał dzięki niezawodności działania i wytrzymałości w każdych, nawet najbardziej surowych warunkach. Uniwersalność kałasznikowa wynika głównie stąd, że pod względem własności balistycznych niewiele ustępuje broni indywidualnej, strzelającej nabojami karabinowymi.

- Mechanizm spustowy karabinka wojskowego umożliwia strzelanie bądź to ogniem pojedynczym, bądź ciągłym. W zależności od nastawy przełącznika. Karabinek może zatem spełniać zarówno funkcję broni samopowtarzalnej jak i samoczynnej. Broń dostępna dla cywila nie ma takiej możliwości i strzelać może jedynie trybem ognia samopowtarzalnego – przekonuje Łukasz Sawicki ładując magazynek.

Charakterystyczny zgrzyt oznacza, że broń gotowa jest do strzału. Pozostaje tylko przymierzyć i nacisnąć cyngiel.

- Trzy i pół kilograma wagi, trochę szarpie i nie jest wcale aż tak głośny, jak się o nim mówi. W sumie to świetna broń – ocenia.

Podczas zawodów musiał najpierw oddać trzy strzały próbne, a po sprawdzeniu wyniku nanieść ewentualne poprawki i oddać siedem strzałów dodatkowych z odległości 50 m w pozycji leżącej.

- Można było wybrać przyrządy celownicze. Ja strzelam z mechanicznych – tłumaczy, opisując ostatnie zawody. 

Mięśnie ciągle drżą
I wreszcie karabinek CZ Scorpion EVO z brneńskiej Zbrojovki, czyli nowoczesna broń w postaci pistoletu maszynowego w wersji przedłużonej. Jest to broń standardowa 9x19, lekka i bardzo poręczna, znana z trwałości oraz niezawodności. Dlatego chętnie używają jej służby specjalne, również w Polsce. Stanowi w pewnym zakresie uzbrojenie jednostki GROM.

- Strzelać z takiej broni to duża przyjemność, zwłaszcza gdy są to strzały celne, a to już całkiem inna sprawa. Trzeba się tego uczyć, nieraz miesiącami. Najistotniejsze to przyjęcie właściwej postawy. Szkopuł w tym, że nasze mięśnie ciągle drżą. Podczas oddechu klatka piersiowa unosi się i do oddania strzału należy wybrać moment bezdechu, kiedy mięśnie osłaniające klatkę piersiową nieruchomieją. Nie zostaje na to wiele czasu, ponieważ organizm domaga się powietrza i na powrót mięśnie zaczynają drżeć. Prawidłowe ustawienie muszki i szczerbinki to kolejny problem. Należy tak manewrować bronią, aby zgrać położenie obydwu tych elementów, uzyskując zgodność punktu celowania ze średnim punktem trafienia – instruuje Łukasz Sawicki.

Skąd u niego zainteresowanie bronią palną i strzelectwem?

- Może się to komuś wyda banalne, ale wszystkiemu winna jest pandemia COVID-19, która mocno dała w kość, zwłaszcza tym, którzy cenią sobie aktywny tryb życia. Skoro spadły na nas ograniczenia, to pomyślałem, w jaki sposób sobie z tym poradzić. Od jakiegoś czasu interesowały mnie militaria, więc zdecydowałem, że dopełnię niezbędnych formalności i w końcu zacznę kolekcjonować broń – opowiada.

Niezbędne pozwolenia, specjalna szafa pancerna z atestem, przykotwiona do ściany i podłogi – te rygory obowiązują każdego, kto ma takie właśnie zainteresowania. A potem nie pozostaje już nic innego, tylko strzelać. Byle celnie!