fot: Krystian Krawczyk
Zwolenników węgla brunatnego można policzyć na palcach jednej ręki
fot: Krystian Krawczyk
Jedną z pierwszych informacji w nowej edycji World Coal jest rozwój górnictwa węglowego w Pakistanie. Jest to o tyle istotny materiał, że ukazuje, jak z kraju, który nie posiadał dotąd żadnych tradycji górniczych i ubogiego w wszelkiego rodzaju zasoby, staje on się teraz coraz ważniejszym producentem węgla w Azji i na świecie
Od rzemiosła do przemysłu
Jeszcze pod koniec XX w. nie dostrzegano żadnych poważniejszych złóż węgla w tym państwie. Odnotowywano lokalne wydobycie węgla brunatnego w skali około ćwierć miliona ton przeznaczonego na potrzeby własne ludności oraz drobnego przemysłu lokalnego, takiego jak cegielnie, kuźnie, kotłownie i inne tego rodzaju zakłady.
Oceniano, że jego zasoby w wysokości ok. 2,4 mld ton, są wystarczające dla tego rodzaju potrzeb. W podręcznikach akademickich nawet nie zauważano istnienia takiego górnictwa w tym państwie. Nigdzie się o tym nie mówi , ani nie pisze, ale podejście do tych dotąd marginalnych złóż zaczyna się zmieniać na początku XXI w., kiedy rozpoczęła sie rywalizacja między Chinami i USA o gospodarcze wpływy w tym państwie.
Pakistan korzystał z ofert, jakie mu składały oba te państwa. Jest to najmniej w tej chwili ważne,, kto pomógł zbadać i zagospodarować odkryte gigantyczne zasoby węgla brunatnego.
Węgiel brunatny z nazwy
Jest faktem, że zasoby węgla brunatnego wynoszą ok. 185 mld ton. To mniej więcej 2 proc. jego światowych zasobów i ok. 12 raz więcej, aniżeli posiada ich Polska. Dla nas zasoby te mają już znaczenie tylko naukowe, ze względu na podjęte decyzje o likwidacji tego górnictwa. W Pakistanie jest jakby odwrotnie.
Na dodatek, ten pakistański węgiel jest takim tylko z nazwy i z genetycznego pochodzenia. Pod względem parametrów jakościowych zbliżony jest bardziej do węgla kamiennego. Świadczy o tym jego wartość opałowa dwukrotnie wyższa od naszych węgli brunatnych, które optyczne przypominają czarne błoto z bryłami przegniłego drzewa o zawartości wilgoci w granicach 45 proc..
Tamtejszy węgiel ma wilgotność w granicach 9 proc., czyli podobnie jak nasz węgiel kamienny. Jedyną cechą klasyfikująca go do węgli brunatnych jest wysoka zawartość siarki w granicach 6 proc., podczas gdy dla węgla kamiennego jest ona nieznacznie wyższa aniżeli 1 proc.
Pakistańskie święto węgla – wydobycie 10 mln ton
Sindh Engro Coal Mining Company (SECMC) z sukcesem osiągnęła kamień milowy w wydobyciu węgla w wysokości 10 mln ton. Stało się to 17 grudnia 2021 r.
SECMC, jedno z największych przedsiębiorstw publiczno-prywatnych w sektorze energetycznym, rozpoczęło działalność komercyjną w lipcu 2019 roku z roczną zdolnością produkcyjną 3,8 mln ton. W ciągu ostatnich 2,5 roku SECMC z powodzeniem wydobyło 10 milionów ton węgla, skutecznie przekształcając krajobraz energetyczny Pakistanu, ułatwiając produkcję energii elektrycznej z własnych zasobów węgla.
- 10-milionowa produkcja węgla to godne pochwały osiągnięcie, biorąc pod uwagę ciągłe wahania i wrażliwość międzynarodowych cen węgla - powiedział dyrektor generalny SECMC, Amir Iqbal. Dodał, że węgiel Thar jest najlepszym zasobem, który pomoże krajowej gospodarce zmniejszyć presję na deficyt na rachunku obrotów bieżących, a także zharmonizuje obecny miks energetyczny, który jest w dużym stopniu uzależniony od importowanych paliw.
Obecnie trwa budowa drugiej fazy kopalni SECMC, która zwiększy produkcję SECMC do 7,6 mln ton rocznie przy skumulowanej produkcji energii 1320 MW.
Inwestycje węglowe
Mówiąc o kolejnym projekcie rozbudowy fazy III, Amir Iqbal powiedział, że szacunkowy koszt tej inwestycji ma wynieść około 100 milionów USD, co umożliwi Thar Block-II osiągnięcie zrównoważonych dostaw 12,2 miliona ton węgla w ciągu najbliższych 30 lat. Oczekuje się, że SECMC zakończy tę ekspansję do czerwca 2023 r., a dzięki niej cena węgla w kopalni SECMC ma zostać obniżona do poniżej 30 USD/t – co czyni ją najtańszym źródłem paliwa w kraju, zapewniającym stabilność gospodarczą i bezpieczeństwo energetyczne kraju.
Ponadto ekspansja fazy III pozwoli także Pakistanowi zaoszczędzić 420 mln USD rocznie z tytułu substytucji importu, prowadząc jednocześnie do zmniejszenia o 74 mld długu zagranicznego rocznie.
