Bruksela: co Ristori usłyszał od europosła ze Śląska?

Czy na pewno UE stać na bycie osamotnionym liderem polityki klimatycznej na świecie? - pytał europoseł ze Śląska przedstawiciela Komisji Europejskiej

- W Polsce jeszcze niedawno w odejściu od węgla widziano remedium na wyjście z "zaścianka" energetycznego na obszar Unii Europejskiej. Okazało się to bardzo krótkowzroczne. Dziś mamy rzeczywiście ostatni moment na wdrożenie wspólnej polityki energetycznej w UE, której ciągle nie ma ani wobec Rosji, ani USA, Norwefii i inncy dostawców. Jeśli ma ona stać się wielkim projektem integracyjnym UE, musi kierować się solidarnością między państwami członkowskimi w dziedzinie priorytetów energetycznych - mówił europoseł Bogdan Marcinkiewicz w trakcie środowych (19 marca) obrad Europejskiego Stołu Węglowego w Brukseli.

Wnioskom przysluchiwało się kilkudziesięciu przedstawicieli przemysłu zrzeszonych w Euracoal i CEEP z Polski, Rumunii, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Węgier, Turkmenistanu, Czech, Włoch i Niemiec. Wśród europosłów zaangażowanych w obronę węgla nasz kraj oprócz Marcinkiewicza reprezentował m.in. prof. Adam Gierek. W ostatniej chwili swoją obecność podczas ESW odwołał nieoczekiwanie prezes Jastrzębskiej Spółki Węglowej Jarosław Zagórowski, którego wystąpienie jesienią w Parlamencie Europejskim odbiło się szerokim echem i zaskarbiło menedżerowi wiele przychylnych komentarzy w Brukseli. Specjalnym i najważniejszym gościem był Dominique Ristori, mianowany niedawno na dyrektora ds. energii Komisji Europejskiej.

Inaugurujące spotkanie wystąpienie Marcinkiewicz rozpoczął od dobitnej anaizy najnowszych wypowiedzi polityków w związku z kryzysem na Krymie. Poniżej przedstawiamy pełną treść przemówienia Bogdana Marcinkiewicza (śródtytuły pochodzą od redakcji):

Europie zabrakło gwarancji bezpieczeństwa!
"Ostatnie wydarzenia polityczne na Ukrainie pokazują wyraźnie, że nawet wydawałoby się najtrwalsze obietnice dotyczące współpracy energetycznej stają się tylko mało znaczącymi zapewnieniami. Nasze europejskie podejście do gwarancji bezpieczeństwa energetycznego musi ulec zmianie. To fundament polityki gospodarczej i trwałego rozwoju przemysłu UE.

Polityka klimatyczna zdecyduje o wszystkim
Od początku naszych spotkań przy stole węglowym jasno stawiam tezę, że to właśnie węgiel jest tym surowcem - szczególnie, kiedy jest dostępny na terenie krajów UE - jaki daje nam (Polsce w szczególności) naturalne poczucie bezpieczeństwa.

Jest zupełnie jasne, że podstawowym wyzwaniem, przed którym stoi Polski sektor paliwowo-energetyczny, jest europejska polityka klimatyczna. Jej intensyfikacja może bezpośrednio wpłynąć na pozycję surowców energetycznych - w tym przede wszystkim węgla jako paliwa dla energetyki.

Krótkowzrocznie odchodzono od węgla
W Polsce jeszcze niedawno patrzono na cele energetyczne krótkoterminowo. A poszczególne ośrodki nie były zainteresowane wprowadzaniem jakichkolwiek zmian systemowych, gdyż mogłyby one budzić niepokoje społeczne lub nawet tylko niezadowolenie. Chodzi np. o podwyżki cen, wprowadzenie energetyki atomowej, szczelinowanie hydrauliczne i poszukiwania za węglowodorami z łupków. W odejściu od polityki węgla widziano jedyne remedium wyjścia z "zaścianka" energetycznego na obszar Unii Europejskiej.

Unia potrzebuje nowej polityki
Unia Europejska - widać to jasno - zmienia kierunek. Teraz bezpieczeństwo energetyczne to dla UE priorytet! Bo to rzeczywiście ostatni moment na wypracowanie i wdrożenie wspólnej polityki energetycznej dla krajów członkowskich! Takiej wspólnej polityki Unia ciągle nie ma ani wobec Rosji, ani wobec Stanów Zjednoczonych, Norwegii, ani innych dostawców surowców i energii!

Surowce dają gwarancję, dopóki mamy kopalnie
Istniejące zasoby węgla kamiennego i brunatnego w Polsce są co prawda gwarantem bezpieczeństwa energetycznego, ale tylko wtedy, gdy istnieje przemysł górniczy zdolny do pozyskania paliw kopalnych. Po stronie szans rozwojowych dla górnictwa węglowego w Polsce należy zapisać zatem nie tylko sam potencjał "zasobowy" tkwiący w fizycznie rozumianych zasobach węgla. Musi on tkwić także w majątku produkcyjnym górnictwa i energetyki bazującej na węglu oraz w kapitale ludzkim zatrudnionym przy wydobyciu i w sektorach powiązanych.

O czym musimy pamiętać?
Jakie zatem najważniejsze tendencje zarysowują się w ewoluującym ciągle scenariuszu, który będzie determinować przyszłą politykę energetyczną Unii Europejskiej do 2030 roku?

Energetyka, środowisko naturalne i gospodarka są wzajemnie powiązane. To powiązanie wpływa na międzynarodową politykę i samo jest przez nią kształtowane. Wspólna polityka energetyczna musi być i będzie kolejnym wielkim projektem integracyjnym Europy, jeśli tylko weźmie pod uwagę następujące fakty:

• paliwa kopalne jeszcze przez jakiś czas zachowają swoje kluczowe znaczenie;

• nie przeszkadza to przywiązywaniu coraz większej wagi do alternatywnych paliw;

• rosnąć będzie zapotrzebowania na energię, a w ślad za nim wzrośnie potrzeba oszczędzania energii, poprawiania wydajności energetycznej.

Sprawiedliwiej, przewidywalniej, solidarnie
Stoimy przed koniecznością stworzenia bardziej przewidywalnych i sprawiedliwych warunków do inwestowania w infrastrukturę przesyłową w celu ułatwienia transgranicznego handlu energią. Punkt ciężkości gospodarki globalnej przesuwa się w stronę Azji (za sprawą Chin i Indii). Będzie to mieć długoterminowe konsekwencje polityczne i energetyczne dla UE.

Dlatego niezbędną stała się dzisiaj solidarność między państwami członkowskimi w dziedzinie priorytetów energetycznych."

Na koniec Bogdan Marcinkiewicz niemal przygwoździł przedstwiciela Komisji Europejskiej stawiając pytania o tzw. energy leakage, groźne i obserwowane już zjawisko ucieczki przemysłów energochłonnych z Europy na półkulę amerykańską, gdzie podejście do emisji jest znacznie luźniejsze a energia wielokrotnie tańsza dla producentów. Czy wolno nam godzić się z utratą przemysłu i setek tysięcy miejsc pracy w UE?

Drugie pytanie dotyczyło bajońskich kosztów polityki klimatycznej. - Czy w obecnym czasie stać nas na samodzielne bycie osamotnionym liderem polityki klimatycznej? Stajemy wobec swoich wyborców i musimy odpowiadać na pytania, nie tylko dlaczego robimy tę politykę sami (bez USA, Chin, Kanady i reszyt świata). Ale również - czy mamy na to wystarczające pieniądze? - pytał odważnie Marcinkiewicz Dominika Ristoriego.