Akweny Borki, Morawa, Hubertus oraz Stawiki

fot: Krystian Krawczyk

Hubertus jest ulubionym miejscem lęgowym mew śmieszek

fot: Krystian Krawczyk

Są stawami na obrzeżach Katowic, Sosnowca i Mysłowic. Akweny Borki, Morawa, Hubertus oraz Stawiki są ulubionym miejscem spacerów, plażowania, wędkowania i obserwowania ptaków. Trzy pierwsze mają obszar ok. 200 ha. Od 2000 r. tworzą zespół przyrodniczo-krajobrazowy Szopienice-Borki.

Historia ich powstania jest typowa dla takich miejsc na Górnym Śląsku i w Zagłębiu. Okoliczne kopalnie węgla kamiennego potrzebowały piasku. W Szopienicach i Borkach ten surowiec występował, więc go kopano. Na dodatek pod tym obszarem od początku drugiej połowy ub. wieku eksploatowano węgiel, więc teren osiadał. Gdy wyrobiska piasku opuszczono, potężne doły wzięła we władanie woda.

Najmłodszym ze stawów jest ten największy – 35 ha – Morawa, który mieszkańcy Szopienic nazywają Bagier, a Sosnowca – Bagry. Powstał 60 lat temu. Jest tylko w części zagospodarowany. Sąsiadujący z nim staw Borki jest najmniejszy – 9 ha i jego brzegi są dzikie.

Hubertus tworzą w zasadzie cztery stawy – I i II o pow. 13 ha, III – 21 ha oraz leżący w Mysłowicach Hubertus IV – 7 ha. Jest to prawdziwe królestwo ptaków wodnych i wędkarzy, bo poza wyjątkiem Hubertusa III pozostałe nie są zagospodarowane.

Kompleks tych akwenów dopełnia zbiornik Stawiki w Sosnowcu, który decyzją administracyjną w latach sześćdziesiątych został odebrany Szopienicom i przekazany sąsiadowi zza Brynicy. Dziś jest doskonale zagospodarowanym ośrodkiem rekreacyjnym o nazwie Stawiki. 

MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Masz pamiątki związane z Hutą Pokój? Mogą trafić na wystawę w Wielkim Piecu

W sobotę, 14 listopada, odbędzie się zbiórka pamiątek związanych z Hutą Pokój w Rudzie Śląskiej.

Kopalnia Paryż to historia zagłębiowskiego górnictwa. Od Ksawerego do likwidacji

Kopalnia Paryż należała do grona największych i najstarszych kopalń węgla kamiennego w Zagłębiu Dąbrowskim, choć jej metryka do dziś budzi spory.

Mobbing w górnictwie. Dziś uwagi w stylu „bo jak ci przypier…” na dole nie przejdą

Różne miałem zdarzenia w ciągu mojej prawie trzydziestoletniej pracy w charakterze sztygara. Ale to jedno szczególnie zapadło mi w pamięć. Otóż kiedyś miałem w oddziale górnika imieniem Jacek. Niedoszły inżynier. Za co się zabrał, wszystko, mówiąc delikatnie, spartolił. Wiedzieliśmy dobrze o tym, żeby nie dawać mu jakiegoś odpowiedzialnego zadania, bo coś poważnego mógłby nawywijać.

Jak to było z tym węglem koksowym i dlaczego zamknięto kopalnię Bielszowice? Jacek Korski odpowiada na teorie spiskowe

Bez echa przeszła rezygnacja prezesa JSW S.A. przysłonięta Świętem Zmarłych i wydarzeniami wokół Trybunału Konstytucyjnego. To ostatnie zamieszanie jeszcze potrwa, ale nie będę się na nim skupiał – nawet prawnicy mają tu różne zdania, a ja jestem tylko inżynierem i menedżerem górniczym.