Chiny - rekordzista w emisji CO2 - przeżywają zimę stulecia <i>(na zdjęciu wojsko odkopuje zasypany śniegiem pociąg na północy kraju)</i>
Już pod koniec jego obrad siarczyste grudniowe mrozy skuły Europę. Był to ze strony przyrody znak, że nie bardzo przejmuje się ona światową polityką. Politycy zapowiedzieli nową konferencję klimatyczną, która być może doprowadzi ich do ostatecznego zwycięstwa w tej wojnie z klimatem.
Rekordy zimna
Tymczasem nadeszła zima. Okazała się ona jak dotąd najsurowsza w tym stuleciu. Padają rekordy opadów śnieżnych. Transport kolejowy, samochodowy i lotniczy jest sparaliżowany. Dotyczy to krajów gdzie rzekomo „efekt cieplarniany” najbardziej był zauważalny. Śnieżyce i mróz w Wielkiej Brytanii, Francji i w Niemczech, a nawet w Hiszpanii świadczy o tym, że politykom będzie niezwykle trudno prowadzić tę wojnę z klimatem.
Co najciekawsze to, że podczas pierwszej dekady tego stulecia, kiedy już prawie wszyscy byli przekonani do postępującego ocieplenia padły kolejne rekordy zimna. Stacja meteorologiczna Funtensee w Bawarii w wigilię 2001 roku odnotowała najniższą dotąd temperaturę w Niemczech – minus 45,9 stopnia Cezjusza. Na dalekiej Syberii w dniu 14 stycznia 2004 roku w wiosce Tomor niedaleko Jakucka termometr wskazał kolejny rekord zimna – ninus 72,2 stopnia Celsjusza. Nadchodzą mroźne informacje z USA. W stolicy stanu Północnej Dakoty temperatura spadła do minius 55 stopni Celsjusza. W Polsce zamarza Bałtyk.
Co na to politycy i ekolodzy? Ano nic. To wszystko jest właśnie efektem ocieplenia klimatu. Wyjaśnienie jest proste. Wraz z narastającym ociepleniem się klimatu następują coraz większe zaburzenia i anomalie. To są właśnie te klimatyczne ekstrema.
Walka klas i średniowiecze
Teoria, że oziębienie klimatu spowodowane jest jego ociepleniem przypomina marksistowską koncepcję walki klas. Miała się ona zaostrzać wraz ze zbliżaniem się zwycięstwa klasy robotniczej. Im bliżej zwycięstwa, tym większy przeciwko niemu opór. Pod względem politycznym teoria ta została w we współczesnej Polsce całkowicie odrzucona. Jednakże w naukach przyrodniczych nadal odnosi sukcesy.
Im większe ocieplenie, tym większe oznaki oziębienia. Tego rodzaju poglądy powszechnie przyjmowane są bez żadnych dowodów. Uściślając termin „powszechnie” dotyczy to nie zwykłych ludzi, którzy na ogół doskonale zdają sobie sprawę z tego oszustwa polegającego na mówieniu, że „białe” jest „czarne” i odwrotnie. Dotyczy to przede wszystkim władzy, rządu, administracji państwowej, samorządowej, a nawet niektórych ośrodków naukowych.
Uznanie następuje na zasadzie podporządkowania się zwierzchnikom, poleceniom i płynącym z góry rozkazom. Każdy, kto chce zachować w strukturach tych czasem nieźle płatną pracę, musi powtarzać wszystkie te slogany o ociepleniu klimatu, nawet wbrew oczywistym racjom przeciwnym.
Trzeba zauważyć, że w historii to nic nowego. W średniowieczu, ale też i znacznie później wiele wydarzeń przyrodniczych przypisywano złym mocom.
Dnia 15 września 1590 roku ziemia zadrżała w Sudetach. Bardziej spostrzegawczy mieszkańcy widzieli czarownicę, która na miotle przeleciała w tym czasie nad górami. Później okazało się, że czarownicę, która była przyczyną trzęsienia ziemi, widzieli wszyscy. Tak przynajmniej odnotowano to w starych kronikach. Domyślać się możemy, że kto by twierdził inaczej, mógłby mieć kłopoty. Wydaje się, że ten sam sposób „kształtowania” opinii publicznej zastosowano współcześnie w sprawie powszechnej akceptacji dla globalnego ocieplenia klimatu.
Ponura perspektywa
Z całej tej sprawy można by do woli drwić, gdyby nie poważne wydatki budżetowe, które przeznacza się na ten cel. Rząd polski mimo oczywistych faktów zaprzeczających „ociepleniu klimatu” trzyma się tej teorii, ponieważ inne rządy tak robią. Tu wypada przypomnieć, że inne rządy nie mają energetyki opartej na węglu kamiennym i brunatnym w ponad 90 procentach. Tylko Polska.
To my poniesiemy największe koszta dostosowania elektrowni do ograniczenia emisji dwutlenku węgla. Gdyby wiązało się to tylko z doskonaleniem procesu spalania węgla i zwiększeniem sprawności, byłoby to zrozumiałe. Tymczasem mamy płacić wysokie kary za emisję dwutlenku węgla, lub składować go w strukturach geologicznych. Ponieważ nie wszędzie struktury te nadają się do składowania tego gazu, trzeba go transportować, być może na duże odległości.
Wszystko to są koszta, koszta i jeszcze raz koszta. W ten sposób nasza energetyka stanie się najdroższa przynajmniej w Europie. Droga energia to mała konkurencyjność gospodarcza, duże bezrobocie. Omijanie Polski przez zagraniczne inwestycje. Po prostu ponura perspektywa.
Rządowe memorandum
Ostatnia dymisja ministra środowiska, znanego ze swego entuzjazmu dla „ocieplenia klimatu”, jest sygnałem, że polski rząd może zaczął wycofywać się z popierania tej teorii. Byłoby to wydarzenie niezwykle korzystne dla polskiej gospodarki a przede wszystkim dla górnictwa węgla kamiennego i brunatnego, które zaopatrują nasze elektrownie w paliwo.
Wycofanie się z cieplarnianego kartelu jest konieczne i niezbędne, jeżeli chcemy zachować szanse na konkurencyjną gospodarkę w Europie. Rząd polski winien w tej sprawie przedłożyć odpowiednie memorandum w Brukseli. Nie tyle za, czy przeciw ociepleniu. Powinien w nim przede wszystkim wykazać, że procesy przyrodnicze zachodzące w skali globalnej, a tym bardziej kosmicznej, nie są i nie mogą być przedmiotem debat politycznych, ani nie mogą podlegać procedurze podejmowania demokratycznych decyzji. Są to zagadnienia przyrodnicze, do których politycy mogą tylko się dostosowywać, badać i wyciągać wnioski.
Na zakończenie można retorycznie zapytać: ile szpitali, zakładów pracy, bibliotek, i innych tego rodzaju obiektów dałoby się uratować za pieniądze wydane już na walkę z „ociepleniem klimatu”? Czyli na walkę z wiatrakami.
