fot: Muzeum Śląskie
Rembrandt van Rijn, Swięty Jan i Piotr uzdrawiajacy kalekę, 1659, akwaforta
fot: Muzeum Śląskie
Prace pokazane na wystawie pochodzą ze zbiorów grafiki Muzeum Śląskiego. Kolekcja ta obejmuje przede wszystkim twórczość artystów po 1945 roku. Są wśród nich często pojedyncze ryciny grafików europejskich m.in. Albrecht Dürer, Rembrandt van Rijn czy Giovanni Battista Piranesi. Całość liczy 28 rycin 19. autorów, reprezentantów różnych szkół europejskich.
Do wystawy dołączono kilkadziesiąt prac współczesnych grafików polskich, które należą do zbiorów Muzeum Śląskiego. Ich autorami są przedstawiciele różnych środowisk twórczych kraju, m.in. Eugeniusz Get-Stankiewicz, Jacek Gaj, Witold Skórczewski, Zbylut Grzywacz, Aleksander Rak. Ich prace charakteryzują się zastosowaniem dawnych technik grafiki warsztatowej, które obecnie często bywają wypierane przez inne formy grafiki cyfrowej.
Wystawa, prezentując dzieła grafiki dawnych mistrzów, przybliża ewolucję technik graficznych od XVI po wiek XIX oraz uświadamia ich znajomość i zastosowanie przez współczesnych twórców.
Choć ekspozycja została już udostępniona do oglądania, uroczysty wernisaż odbędzie się dopiero 18 września kiedy to będą odbywały się główne wydarzenia związane z Triennale.
Miedzioryt (najstarsza technika, która niegdyś pełniła także funkcję ilustracji książkowej), w którym rysunek wykonuje się rylcem na wypolerowanej płycie miedzianej, z tym że najpierw wycinane są ogólne kontury, później wypełniane modelunkiem.
Akwaforta (której szczyt rozwoju przypadał na XVI wiek, a w XX wieku nastąpił jej wielki renesans), która polega na wykonaniu metalowej formy drukowej z rysunkiem uzyskanym za pomocą trawienia (z pomocą kwasu).
Akwatinta (zwykle towarzyszącej akwaforcie), która polega na pokryciu płyty metalowej sproszkowaną kalafonią lub pyłem asfaltowym, które podgrzane topią się i przylegają do niej, a następnie podobnie jak w akwaforcie, następuje trawienie.
Sucha igła (stosowana od XVI wieku jako technika pomocnicza, w XIX wieku zdobywającej pełną samodzielność), tworzona za pomocą stalowej igły na wypolerowanej płycie miedzianej, cynkowej lub mosiężnej. Igła, zagłębiając się w powierzchnię płyty, pozostawia rowek oraz wystający wiórek metalowy, zatrzymujące farbę. Mezzotinta (technika coraz rzadziej stosowana, dająca miękkie, malarskie półtony), w której rysunek wykonuje się gładzikiem na chropowatej powierzchni płyty miedzianej, uprzednio równomiernie posiekanej specjalnymi narzędziami. Przez wygładzenie określonych partii płyty uzyskuje się właściwą formę ryciny.
