fot: Maciej Dorosiński
Rok 2011 był wyjątkowy, bo przyjęliśmy na siebie obciążenia na poczet finansowania usuwania skutków powodzi z 2010 roku. Ich ciężar finansowy miał miejsce głównie w roku ubiegłym - wyjaśnia Gabriela Lenartowicz
fot: Maciej Dorosiński
Kandydatom na posłów z sześciu ugrupowań najwyżej notowanych w przedwyborczych sondażach zadaliśmy trzy pytania dotyczące kwestii rodzimego górnictwa węgla kamiennego. Głos zabrał także przedstawiciel regionalnego komitetu wyborczego. Pierwsze z pytań dotyczyło formy własności sektora - ma pozostać państwowy czy zostać sprywatyzowany? Drugie - celowości powiązanie górnictwa z energetyką? Trzecie - systemu wynagrodzeń w górnictwie i jego dostosowania do aktualnych realiów? Odpowiada GABRIELA LENARTOWICZ - Lista nr 2, Platforma Obywatelska.
Nieszczęściem górnictwa jest właśnie to, że pytania, na które odpowiedzi powinni formułować eksperci, stają się argumentem przetargowym kolejnych kampanii stricte politycznych. A miejsce górnictwa w Polsce, jego przyszłość i perspektywy stanowią zbyt poważne wyzwanie i wymagają zarówno spokojnej diagnozy, jak i - w obecnym stanie - terapii. Niezbędnym jest uwzględnienie w tej analizie następujących aspektów: bezpieczeństwa energetycznego państwa, społecznych uwarunkowań, zwłaszcza pod kątem miejsc pracy w regionie zdominowanym przez tę branżę i z nią powiązanych, oraz stricte ekonomicznych i gospodarczych uwarunkowań, także międzynarodowych. Już ten zestaw najbardziej poważnych i często trudnych do pogodzenia kwestii wskazuje na konieczność spokojnego konsensu, i to z rekomendacji profesjonalnych autorytetów. Dopiero potem można moim zdaniem odpowiedzialnie formułować odpowiedzi na pytania o model właścicielski branży, powiązanie jej z energetyką czy system wynagrodzeń. Niestety w naszym kraju na górnictwie znają się już wszyscy. Apeluję więc, trawestując anegdotę, że wojsko to zbyt poważna rzecz, by oddać je wyłącznie generałom, by górnictwem, dla Polski zbyt poważną sprawą, nie zajmowali się wyłącznie politycy.
