Witóm Wos nojpiyknij jak Poradza, bo to przeca Świynta idóm

Jo dziynkuja wszystkim, kierzi mi życzynia przisłali, jeszcze prziślóm, abo chcieli przisłać ino se zapómnieli, abo coś im wypadło. Wszystkim życza wielgiygo hazoka, pomalowanych i piyknie poszkrobanych jajec nó i trocha – ale niy za dużo – wody na śmiergust. Bo to co sie terozki we śmiergust czasym wyrobio, to ze tradycjóm niy mo nic do czyniynio i diobli wiedzóm skónd tyż to tukij dó nos prziszło.

Downij jak my chodzili po śmierguście to sie polywało dziołchy i kobiytki tak, coby nikómu niy ukrzywdzić. I niy kajś tam na dródze ino przi chałpie. W miastach i starsi to przeważnie loli wodóm z parfinym. A młodzioki po wsiach – jak było ciepło, bo przeca czasym śniyg jeszcze leżoł – to i garcami i kiblami loli, ale tych co chcieli razym pobłoznować, a niy kogo popadnie. A jak my chodzili po chałpach, to sie śpiewało tak:

Prziszli my tu po śmierguście,
Ino nos tu niy łopuście.
Kopa jajec narychtujcie,
I kołocza niy żałujcie.
Dejcie jeszcze jajec piyńć,
To byda Wasz ziyńć.
A jak nic niy dostanymy,
To delówka zalejymy.
Śmiergust, śmiergust, śmiergust…
I dopiero loło sie wszystko, co kiecki nosiło.

Wiadomo, kochane Czytelniczki i drodzy Czytelnicy, że do pewnych zwyczajów już się nie powróci, ale tym bardziej starajmy się przeszkodzić zamiany, ich na karykaturalną, lumpowską postać. No i tak zrobiło mi się poważnie, nó tóż do roboty!