Witóm piyknie. We Wielgi Czwortek my sie potkali i pewnikiym dużo mocie roboty przed Świyntami, ale chwilka se dychnijcie (odpocznijcie). Downij Wielgi Czwortek ludzie mieli (uważali) za dobry do czarów.
I czarownice we tyn dużo pochały (czyniły, wyprawiały). Młodzioki (młodzieńcy) i synczyska (chłopcy) lotali (biegali) ze klekotkami (kołatkami) i niy mieli – jak pisoł Józef Lompa – wiynkszyj nad to uciechy.
We Wielgi Czwortek szli tyż – a przeważnie chopy (mężczyźni) – kómpać sie do rzyki. To musiała być rzyka, a niy stow, bo woda musiała iść (płynąć), a niy stoć. Na Śzlónsku tego sie już niy praktykuje; możno skuli tego, że kaj tu terozki znolyźć rzyka ze czystóm wodóm? Ale kajś tam na uOrawie tyn uobyczaj jeszcze istnieje. Kieregoś roku, tu u nos, na Górnym Śzlónsku, kajś tam kole Prudnika, jedyn tyż poszeł ku rzyce sie uokómpać.
Za jaki czas przilatuje z larmym (krzykiem) du dóm:
– Cóż to sie niy wyrobio na tym świecie, aże niy wyrobio – lamynci (lamentuje) przed swojóm babóm. – Patrz ino, Cilko mojo nojmilyjszo; jo żech ci sie kómpoł we rzyce, a zatym (w tym czasie) ukradli mi kapudrok (rodzaj wierzchniego okrycia).
– O jeje, jeje! – zaczyno lamyncić Cila. – Taki dobry kapudroczek, tako strata! I w czym ty terozki, boroku, bydziesz bez zima chodził uobleczóny (ubrany)? O jeje, jeje!!!
Minył rok. We Wielgi Czwortek tyn sóm co przodzi (ten sam co poprzednio) przilatuje uod rzyki du dóm uradowany i z daleka wrzeszczy:
– Cilko! Cila! Kapudrok sie znod (znalazł)!
– Niy godejżysz! Znod sie? A kajżysz (gdzież że) tyż to był?
– A dyć cołki czos mioł żech go uobleczóny. Pod koszulóm...
Dziś Drogie Czytelniczki i Drodzy Czytelnicy będą jaja! No bo cóż innego ma być? Ach! Oczywiście! Jeszcze zajączek i ewentualnie baran. Choć ten ostatni może nie, bo to stworzenie – pod różnymi postaciami – zbyt często towarzyszące nam na co dzień.
Kopalnia
Z notatnika sztygara Onderki: Coś za coś i katastrofa gotowa
Czasami życie pisze nam takie scenariusze, że za głowę można się tylko złapać. Wyobraźcie sobie, że miałem kiedyś w oddziale jednego takiego Stefana, który bardzo lubił się przymilać, zwłaszcza gdy miał w tym jakiś interes. Jednego tylko nie można było mu odmówić – miał żyłkę do naprawiania dosłownie wszystkiego.
