W Górniczej o wielkim autorytecie i wyjątkowym Profesorze

fot: ARC

fot: ARC

W piątek, 16 grudnia, ukaże się najnowszy numer Górniczej. Wydanie w głównej mierze poświęcamy jednemu z największych autorytetów w górnictwie Prof. Józefowi Dubińskiemu.

Prof. Józef Dubiński to niepodważalny autorytet i wyjątkowy naukowiec. W tym numerze Górniczej przedstawiamy wspomnienia Profesora oraz osób, które z Nim współpracowały. Okazja ku temu jest szczególna, ponieważ wraz z końcem roku Prof. Dubiński roku zamyka etap swojego życia związany z pracą zawodową. Nasza Redakcja poprosiła Pana Profesora o przyjęcie tytułu Górniczego Autorytetu Półwiecza.

- To było 16 października 1971 r. Pamiętam, że przyszedłem do ówczesnej Pracowni Sejsmologii w Zakładzie Tąpań, którą kierowała Zofia Wierzchowska. Zapytałem, czy byłaby tam dla mnie jakaś praca. Pani kierownik poprosiła o indeks. Na szczęście byłem bardzo dobrym studentem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie – wspomina początki swojej kariery naukowej Prof. Dubiński w rozmowie pt. „Najważniejszy człowiek górnictwa”.

Swoimi wspomnienie dotyczącymi współpracy z Prof. Dubińskim dzielą się na naszych łamach: Prof. Stanisław Prusek, dyrektor Głównego Instytutu Górnictwa, Prof. Antoni Tajduś, w latach 2005-2008 oraz 2008-2012 rektor AGH, obecnie kierownik Katedry Geomechaniki, Budownictwa i Geotechniki, Prof. Zbigniew Kasztelewicz, wiceprezes PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna ds. Wydobycia, Prof. Piotr Czaja, prezes Stowarzyszenia Wychowanków Akademii Górniczo-Hutniczej, Dr inż. Adam Mirek, prezes Wyższego Urzędu Górniczego, Dr hab. inż. Dariusz Prostański, dyrektor Instytutu Techniki Górniczej KOMAG oraz Dr inż. Jacek Korski, menedżer górniczy.

W najnowszym numerze nie brakuje też aktualnych tematów. Koniec roku to w górniczych spółkach czas rozmów płacowych i negocjacji dotyczących podwyżek. W tym roku oczekiwania mogą być szczególnie duże, bo portfele pustoszy niespotykana od lat inflacja. O kulisach negocjacji piszemy w artykule pt. „Co z wynagrodzeniami?”.

O tym, jak wyglądał mijający rok w kopalni Bobrek-Piekary w Bytomiu (Węglokoks Kraj) czytelnicy mogą przeczytać w artykule pt. „Dobre wieści z poziomu 726”. Zakład zamyka bieżący rok dwiema ważnymi inwestycjami związanymi z ruchem szybu Bolesław, są to: wymiana lin nośnych wyciągu szybowego oraz wymiana wylotu zbiornika retencyjnego na poziomie 726. Planowane są również kolejne fronty wydobywcze.

Sprawdzamy też, jak wygląda sytuacja w Zakładzie Górniczym Janina w Libiążu (Tauron Wydobycie). W kopalni trwa właśnie eksploatacja ściany 709 w pokładzie 207 na poziomie 800 m. To pierwsza ściana o długości przekraczającej 300 m, a zarazem jedna z najdłuższych ścian wydobywczych w polskim górnictwie węgla kamiennego. Jej wybieg wynosi 1320 m, a zakładana zdolność wydobywcza 10 tys. t węgla na dobę. O szczegółach przeczytacie w artykule pt. „Janina koncentruje wydobycie”.

W dziale Po Szychie tym razem przenosimy się do Tarnowskich Gór. W mieście gwarków, brać górnicza hucznie świętowała dzień górniczej patronki. Mało kto dziś już pamięta, że gdyby przyszło nam żyć dwieście lat temu, Barbórkę obchodzono by latem.

Numery aktualny i archiwalne Trybuny Górniczej są udostępniane za darmo 30 dni od daty publikacji. W celu dostępu natychmiastowego zachęcamy do zakupu subskrypcji premium: https://nettg.pl/premium

MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Masz pamiątki związane z Hutą Pokój? Mogą trafić na wystawę w Wielkim Piecu

W sobotę, 14 listopada, odbędzie się zbiórka pamiątek związanych z Hutą Pokój w Rudzie Śląskiej.

Kopalnia Paryż to historia zagłębiowskiego górnictwa. Od Ksawerego do likwidacji

Kopalnia Paryż należała do grona największych i najstarszych kopalń węgla kamiennego w Zagłębiu Dąbrowskim, choć jej metryka do dziś budzi spory.

Niemcy wracają do węgla, a Polska? Szybki koniec kopalń może okazać się błędem

Dominik Kolorz, Jerzy Markowski i Patryk Białas starli się w debacie netTG.pl i Radia Katowice o przyszłości górnictwa

Mobbing w górnictwie. Dziś uwagi w stylu „bo jak ci przypier…” na dole nie przejdą

Różne miałem zdarzenia w ciągu mojej prawie trzydziestoletniej pracy w charakterze sztygara. Ale to jedno szczególnie zapadło mi w pamięć. Otóż kiedyś miałem w oddziale górnika imieniem Jacek. Niedoszły inżynier. Za co się zabrał, wszystko, mówiąc delikatnie, spartolił. Wiedzieliśmy dobrze o tym, żeby nie dawać mu jakiegoś odpowiedzialnego zadania, bo coś poważnego mógłby nawywijać.