humor

Jadą wozy kolorowe taborami – nucę sobie, i to wcale nie dlatego, że o tym właśnie czasie, cieszyńską szosą koło mojego domu ciągnęły tabory większych i mniejszych wozów, bryczek i zwykłych furek wraz z ich właścicielami, którzy wówczas nazywali się jeszcze Cyganami. Dziś, jak wiadomo, „prawdziwych Cyganów

Pewne jak w bankuByło to kiedyś jedno z najpopularniejszych powiedzonek: „pewne jak w banku". Gdy ktoś coś obiecywał i chciał przekonać o swej solidności, powiadał: „masz to pewne jak w banku!". Czasem dodawano: „jak w szwajcarskim banku". Gdy mówiło się o nieuchronności jakiegoś zdarzenia, to ono także było „pewne, jak w banku". Z

- Te, Ulfik, słyszołżech, że tak przajesz Kriście, żeś ciepnył cygarety, bo niy chciała, cobyś kurził?- I to je prowda...- I podobno gorzołki już tyż niy pijosz?- Nó niy pija...- I na karty niy chodzisz z kamratami?- Niy chodza...- Te, to kiedy ślub?- Coś ty! Zgupioł? Z takimi zaletami to jo se terozki niyjedna lepszo dziołcha znojda!!!

Wiosna, panie sierżancie! - chciałoby się wykrzyknąć radośnie, spoglądając na zaokienną rewolucję w pogodzie. A gdy się człowiek zbliży do tzw. łona przyrody, to zauważy, że ptaki poczynają sobie coraz śmielej, kwiatki podśnieżne uwidaczniają swą krasę, bo kołderka już z nich się zsunęła i pąki na drzewach nabrzmiały niebezpiecznie...

Jak nazywa się ktoś, kto przychodzi do waszego domu i używając środków przymusu, zabiera wasze mienie? Zapewne, Droga Czytelniczko/Drogi Czytelniku, odpowiedzieliście bez chwili zastanowienia: "Przecież to oczywiste! To złodziej! Bandzior! Złoczyńca!". Mogliście tak odpowiedzieć. Ale zastanówcie się jeszcze przez chwilę...

Jeśli kanarek albo inny egzotyczny, barwnie upierzony, nieduży ptak znajdzie się wśród naszych szarych wróbli, na ogół zostanie natychmiast zadziobany na śmierć. Wróbel to ptak u nas pospolity, a w dodatku postać literacka i filmowa. Wszedł nawet do przysłów, które – jak wiadomo – są mądrością narodów. Np. mówi się: „bezczelny jak wróbel". O kimś cwanym, sprytnym, doświadczonym w jakiejś dziedzinie powiada się: „stary wróbel".

Ksiądz w pewnej parafii miał zwyczaj grywać w szkata z organistą i kościelnym. Zawsze nosił przy sobie talię kart. Ale nosił też plik obrazków z wizerunkami różnych świętych. Obrazki te rozkładał na ławkach przed poranną mszą, a potem z przyjemnością patrzył, jak wierni modlą się do "wylosowanych" świętych i z ciekawością dociekał, który

Każdy, kto choć raz na Śląsku grał w skata - przepraszam: w szkata - wie, co znaczą słowa w tytule: to specyficzne określenia, używane podczas rajcowania - czyli licytacji. Nie będę wyjaśniał, co się za nimi kryje, bo zajęłoby to zbyt wiele czasu. Jeśli kto ciekaw, to niech porozmawia ze skaciorzami - przepraszam: szkaciorzami - albo sięgnie do literatury