Górnictwo: Pomnik znajdujący się przed kopalnią trafił do rudzkiego Parku Pamięci

W 2011 r. odsłonięto monument poświęcony górnikom, którzy stracili życie we wrześniu 2009 r. W ub.r. po raz ostatni odbyły się pod nim uroczystości związane z rocznicą tej tragedii

Pomnik ku czci ofiar katastrofy, do której doszło 18 września 2009 r. w ówczesnym ruchu Śląsk kopalni Wujek-Śląsk, w piątek, 7 lipca, został przeniesiony na nowe miejsce. Tak jak zapowiadała Spółka Restrukturyzacji Kopalń trafił on do Parku Pamięci w Rudzie Śląskiej przy ul. Krańcowej 5.

Monument musiał zostać przeniesiony w związku z likwidacją kopalni Śląsk. Pod koniec kwietnia br. w tej sprawie został ogłoszony przetarg. Jego zwycięzca po zawarciu umowy miał trzy miesiące na przeniesienie pomnika. W piątek, 7 lipca, stało się to faktem. Oznacza to też, że tegoroczne oraz kolejne obchody rocznicy katastrofy z 2009 r. będą się odbywać w Parku Pamięci. Tym samym uroczystości z 18 września 2022 r. były ostatnimi, które odbyły się na terenie zlikwidowanej kopalni. Wówczas w cechowni odbyła się msza święta, a potem pod pomnikiem złożono kwiaty i zapalono znicze.

Tuż po katastrofie symbolem pamięci o zmarłych górnikach był krzyż znajdujący się w pobliżu wejścia do kopalni. W 2011 r., w drugą rocznicę katastrofy, odsłonięto jednak monument. Ma on wymiar przestrzenny i składa się z dwóch ponad trzymetrowych granitowych bloków, których zarysy tworzą postać górnika. Autorkami pomnika są Aleksandra Naparło-Czyż i Sylwia Kasperczak, natomiast jego projekt architektoniczny wykonał Stanisław Burmistrz. Całość przygotowała i koordynowała katowicka agencja Arch.

Do tragedii w rudzkim zakładzie doszło na porannej zmianie o godz. 10.10 w czasie urabiania ściany kombajnem. W rejonie zagrożenia znajdowało się 222 pracowników. 12 górników zginęło na miejscu. Rannych przetransportowano do Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich, innych do szpitali na Śląsku oraz Szpitala w Łęcznej. W ciągu dwóch dni od katastrofy zmarło kolejnych ośmiu rannych górników.

Pierwotnie uważano, że w ruchu Śląsk doszło do zapalenia metanu. Później ustalono, że doszło także do wybuchu. Z opinii biegłych wynikało, że zapalenie i wybuch metanu miały charakter naturalny. Gaz zgromadził się w przestrzeni po eksploatacji węgla i w wyniku ruchu górotworu uwolnił się do wyrobiska; tam doszło do jego samozapłonu i wybuchu. Wszystko trwało najwyżej półtorej sekundy.

Prowadzone po katastrofie postępowanie nadzoru górniczego wykazało m.in. błędy i naruszanie przepisów w kopalni. Śledczy prowadzący w tej sprawie odrębne postępowanie potwierdzili dużą część nieprawidłowości, za które odpowiedzialność przypisywano kilkudziesięciu osobom, nie znaleziono jednak dowodów, że to z ich winy doszło do tragedii. Ostatecznie śledztwo w sprawie katastrofy umorzono.

W katastrofie życie stracili: Zdzisław Batorski (lat 43), Marek Bojsza (lat 37), Janusz Cebula (lat 45), Roman Cłapka (lat 40), Roman Czarnecki (lat 48), Marek Ćmiel (lat 43), Zbigniew Garbacz (lat 48), Cezary Goszczycki (lat 39), Dariusz Grzegorzek (lat 40), Michał Heince (lat 43), Szymon Korzeniowski (lat 24), Tomasz Kurek (lat 44), Teodor Ledwoń (lat 45), Lucjan Manjura (lat 40), Jacek Nowakowski (lat 36), Anastazy Podlaszewski (lat 38), Sebastian Smyk (lat 30), Adrian Świętek (lat 21), Rafał Wcisło (lat 22) oraz Adam Wiśniowski (lat 38).