Witóm wszystkie Czytelniczki, Czytelników i tych, kierzi sóm niyzdecydowani. Uostatnim razym zahaczył żech uo polityka i dzisiok tyż pora słówek uo tym. Czynsto słysza, że to, co sie w tyj polityce robi, to kabaret, abo cyrk, abo kómedyjo. Jo jest takiyj godce z cołkiyj mocy przeciwny, bo to jest czysto uobraza i niysprawiedliwość.
Coby pokazować sie we cyrku, trza sie kupa lot uczyć – praje uod dziecka – a potym kożdy dziyń ćwiczyć. We kabarecie niy do sie bele jakich gupot pociskać, bo żodyn tego słuchoł niy bydzie i artysta plajtnie. Kożdo kómedyjo musi być piyknie napisano i zagrano, w piyknyj a ku tymu śmiysznyj godce.
Polityk – powiedzmy se, że polski polityk – ani piyknie, ani grzecznie, ani móndrze przeważnie niy godo. Jak jest ich poruch to wadzóm sie jedyn bez drugiygo, że choćby człowiek chcioł, to i tak niczego niy zrozumi. Niy wiym, jak tam było z naukóm uod dziecka, ale wyglóndo, że niy nojlepiyj, a już cołkiym źle ze ćwiczyniym i douczaniym sie. Uo synsie lepiyj niy spóminać. Bez tóż roz jeszcze piyknie wszystkich prosza; niy godejcie, że we polityce je cyrk, kabaret i kómedyjo, bo to uwłoczo porzómnym ludziom, kierzi ciynżko i z pomyślónkiym robióm: we cyrku, kabarecie i tyjatrze.
Ale tak se myśla, że szło by inksze powiedzonka zaprowadzić. Dlo przikładu; jak wtoś jest niygrzeczny dlo drugich, w godce (rozmowie) nikogo niy słucho, a sóm ino chce godać głośnij uod inkszych, to trza takiymu pedzieć: zachowujesz się jak polski polityk. Abo tyż jak wtoś myśli ino uo sobie i robi tak, coby ino uónymu było dobrze, to trza mu pedzieć: ale polityk z ciebie.
A jak wtoś zamiast móndrze godać, bydzie móndrowoł (mądrzył się) – bo to je pierónowo różnica, co niy kożdy, a przeważnie polityk, wiy – to mu sie powiy: politykujesz zamiast mądrze mówić. Nó i coby już sie niy rozwodzić, jak komuś by sie chciało pedzieć, że ś niego uokropny soróń, gizd, chachor, lump, sopuch abo i mamlas, faja, tuleja i co inszego jeszcze, to zamiast mianować (nazywać) go roztómajtymi członkami (częściami ciała – nomen omen) abo wypóminać mu pochodzynie, styknie pedzieć: ty polityku! I wszystko jasne, bo dzisiaj u nas „polityk” to brzmi obraźliwie. Ale czy to my tymu sóm winni?
