Dwadzieścia lat temu wygaszono koncesję na wydobycie dolomitu w Bytomiu i Tarnowskich Górach

Dawny kamieniołom dolomitu Bobrowniki powoli zamienia się w las

To była jedna z największych kopalń odkrywkowych w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym. Pozostało po niej wielkie i głębokie wyrobisko, dobrze widoczne z drogi krajowej nr 11 Bytom - Kołobrzeg. Dwadzieścia lat temu, 21 września 2001 r., postanowieniem Ministra Środowiska wygaszona została koncesja, nadana Górniczym Zakładom Dolomitowym SA w Siewierzu na wydobywanie dolomitu ze złoża „Bobrowniki-Blachówka”, położonego na pograniczu miast Bytom i Tarnowskie Góry.

Zdecydowanie większa część wyrobiska znajduje się w granicach Tarnowskich Gór. Z tego względu lansowana jest nazwa Wielki Kanion Tarnogórski. Wielki, bo pionowe ściany skalne dochodzą do wysokości siedemdziesięciu metrów. To miejsce, czyli dawna kopalnia Bobrowniki, nie zostało dotąd zagospodarowane. Bardziej znany jest sąsiedni kamieniołom Blachówka, leżący zasadniczo po stronie Bytomia, w którym w grudniu 2002 r. otwarto wyciąg narciarski.

Mimo upływu lat od zakończenia wydobycia, wydaje się, że nadal nie wykorzystano potencjału tych miejsc.

- Obszar kamieniołomów Bobrowniki i Blachówka jest obszarem bezpośrednio sąsiadującym z obiektami UNESCO i jest ich bezpośrednim otoczeniem i rozwinięciem. Gmina Bytom podjęła współpracę z Tarnowskimi Górami w sprawie utworzenia Lokalnej Organizacji Turystycznej, której głównym celem będzie promocja obiektów wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO, inicjowanie i koordynowanie działań marketingu turystycznego związanych z obiektami objętymi wpisem oraz ich otoczeniem, stworzenie systemu informacji turystycznej obejmującego obiekty turystyczne, w tym w szczególności objęte wpisem - stwierdza Małgorzata Węgiel-Wnuk, rzecznik prasowy Urzędu Miejskiego w Bytomiu.

Ogromne wyrobisko pozostałe po kamieniołomie Bobrowniki zarasta samoistnie. Na jego dnie, niedaleko urwisk skalnych, utworzył się płytki staw, w którym latem sporadycznie moczą nogi okoliczni mieszkańcy. Na kruchych ścianach dolomitowych założono też punkty wspinaczkowe. Zarzucony za to został pomysł prywatnego przedsiębiorcy, aby w tym kamieniołomie urządzić trasę zjazdową dla narciarzy. Nie ma też na razie mowy o ogrodzeniu urwiska barierkami.

- W związku z tym, że część obszaru znajduje się pod ochroną, ingerencja na obszarze kamieniołomów powinna być przemyślana i rozważna - uważa Małgorzata Węgiel-Wnuk.

Wydobycie dolomitu na obecnym pograniczu Bytomia i Tarnowskich Gór podjęto po drugiej wojnie światowej. Obszar górniczy „Bobrowniki-Blachówka” został utworzony decyzją Ministra Przemysłu Ciężkiego z 30 grudnia 1957 r. Pierwszym użytkownikiem były Tarnogórskie Zakłady Dolomitowe w Suchej Górze. Minister Przemysłu Ciężkiego 12 maja 1971 r. doprowadził do zmniejszenia powierzchni obszaru górniczego, natomiast 19 lipca 1975 r. do zmiany nazwy użytkownika, którym odtąd były Zakłady Dolomitowe w Bytomiu. Było to następstwem włączenia Suchej Góry w granice administracyjne Bytomia.

Zgodnie z wymogami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa 4 marca 1994 r. udzielił na rzecz Górniczych Zakładów Dolomitowych w Bytomiu – Suchej Górze koncesji nr 24/94 na wydobycie kopaliny ze złoża dolomitu „Bobrowniki-Blachówka”. Koncesja wyznaczała obszar górniczy „Bobrowniki-Blachówka” o powierzchni 1 992 672 m kw. Termin ważności koncesji określono na ostatni dzień marca 2004 r.

Po udzieleniu koncesji doszło do zmian, które obejmowały zmianę nazwy koncesjobiorcy. Decyzją Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 16 maja 1995 r. wpisano Górnicze Zakłady Dolomitowe SA w Bytomiu. Następnie wyznaczone zostały granice terenu górniczego „Bobrowniki-Blachówka” o powierzchni 2 031 573,70 m kw. Stało się to decyzją Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa 18 lipca 1997 r.

Decyzją z 21 września 2001 r. Minister Środowiska stwierdził wygaszenie przedmiotowej koncesji. Działania zmierzające do likwidacji zakładu podjęte zostały zresztą już kilka lat wcześniej. Dokumentacja mierniczo-geologiczna zlikwidowanego zakładu górniczego została przekazana Prezesowi Wyższego Urzędu Górniczego.