Witejcie! Tak mi sie zdo (wydaje), że dużo z nos bardzij żyje we Kanadzie niż tukej, na miejscu. Prowda je tako, że kiejś downij, po zimowych olimpiadach niczego sie niy szło spodziywać, a terozki niyjednymu szczybny (srebrny) medal je za lichy, a uo brónotnym (brązowym) ani słyszeć niy chce.
Ale tak to u nos z ludziami jest, że przeważnie niy sóm radzi (zadowoleni) z tego, co majóm. Dosz im za darmo chleba, to jeszcze ryczóm (wołają): „a kaj tuste?!” (a gdzie smalec).
To je prowda, że tyn nasz synek ze Mszany niy mioł szczynścio. A może mu sie niy wydarziło (poszczęściło) skuli (z powodu) nauki? Możno za dużo Mickiewicza sie naczytoł. Niy wiycie, uo co sie rozchodzi? To se przeczytejcie „Reduta Ordona”. Dyć to sie zaczyno tak: „Nam strzelać nie kazano...”.
Jo porzad (stale) godóm, że z tyj polskij literatury rómantycznyj nic w życiu porzómnego (pożytecznego) zrobić sie niy do. Nó, ale za to tyn nasz drugi synek jak hibnył (skoczył), to ino kurz a wiater! A już niyjedyn krziżyk na nim stawioł.
Jak to u nos; dzisiok ci przajóm (kochają cię), jutro cie żgajóm (kłują, dokuczają), a pojutrze cie już niy znajóm (opuścili cię). Ale Małysz w swoim czasie był niy ino ważny dlo szportu. Tyż dlo uciechy (zabawy). Nigdy sie jeszcze niy zdarziło tak, że uo jednym ludzie znokwili (wymyślili) tela wiców, co uó nim.
A ku tymu (na dodatek) we Polsce jeszcze nigdy uo nikim niy było wiców za człowiekiym (życzliwych). Przeważnie sie chce drugiymu dopolić (dokuczyć). A tu było inakszyj (inaczej).
Możno terozki bydzie dran (będzie kolej) na ta dzioucha, co tak piyknie tyro (biega) na tych nartach? Uobejrzymy (zobaczymy). A na razie przipómnymy se pora tych starych kónsków uo synku ze Wisły, co musi mieć zawsze fest szczewiki zasznurowane, bo mógby ś nich wyskoczyć. Tym mi to przijymnij, że pora lot tymu razym ś nim dostoł żech uod Kabaretu Rak tytuł „Hanysa Roku”.
