To nie pierwsze zwycięstwo Michała Baja.
Podczas listopadowych mistrzostw Polski didżejów federacji ITF w Krakowie (tekst ten ukazał się w styczniu 2006 r. na łamach Trybuny Górniczej - red.), Michał Baj wręcz zmiażdżył rywali w kategorii scratching.
- On jedną ręką potrafi zagrać lepiej niż inni dwiema. Dopóki będzie startował, nam zostaje walka o drugie miejsce — przyznawali jego rywale.
W nagrodę reprezentował Polskę na mistrzostwach Europy w Dublinie, gdzie zdobył tytuł wicemistrza Europy w kategorii scratching.
Na mistrzostwa świata w Pradze nie pojechał, bowiem w dniu zawodów odbierał żonę wraz z nowo narodzoną córeczką z oddziału noworodków.
Muzyka i rodzina to jego dwie największe pasje życiowe.
Michał może pochwalić się wieloma sukcesami muzycznymi. W 2004 roku wygrał ogólnopolski konkurs POP DJ, internetowy konkurs scratch battle, zdobył tytuł Mistrza Polski ITF w kategorii scratching i advanced, zdobył czwarte miejsce w Mistrzostwach Europy ITF w kategorii scratching oraz trzecie miejsce w mistrzostwach Europy Wschodniej Vestax Extravaganza. O najważniejszych zeszłorocznych trofeach wspominaliśmy.
Michał od zawsze interesował się muzyką.
– W sumie przerobiłem już wiele stylów muzycznych. Grałem na gitarze elektrycznej w zespole punkowym, heavy metalowym. Przez pewien okres zajmowałem się rapem i w zasadzie dzięki temu nurtowi dotarłem do turntablizmu – wspomina.
Turntablizm polega na generowaniu nowych brzmień, melodii i rytmów na żywo z płyty winylowej.
– Moim instrumentem są dwa gramofony i mikser muzyczny. A mój styl to ośmiobitowa programowalna maszyna do skreczu. Chodzi tu o to, aby generować dźwięki rodem ze starych gier komputerowych z komputerową precyzją.
Michał ma dość oryginalny przydomek muzyczny – DJ Eprom. To taka część stosowana w elektronice (eprom — Erasable Programmable Read Only Memory). Jest to kość przypominająca na pierwszy rzut oka procesor komputera. Jest to rodzaj pamięci, na której budowano tzw. samplery w latach 70.
– Wyróżniały się one własnym brzmieniem i ja chciałbym, aby wszystkie dźwięki przechodzące przez mój słuch, były przetwarzane przez moje ręce w oryginalny sposób. Poza tym mam ogromny sentyment do 8-bitowych komputerów takich jak atari, czy commodore, w których to również można znaleźć epromy – przyznaje.
Dość trudno sobie wyobrazić, że ten młody, niezwykle utalentowany człowiek jeszcze do niedawna pracował kilometr pod ziemią przy likwidacji ścian, zwykle przy transporcie sekcji przez ścianę lub przy samym rozładunku. Do kopalni trafił poprzez jedną z prywatnych firm górniczych w sierpniu 2004 r. Za wyjątkiem krótkiego epizodu w Zofiówce, pracował w jastrzębskiej Boryni.
– Mam rodzinę na utrzymaniu, dorywczo dorabiałem gdzieś jakieś grosze, ale potrzebowałem stałej pracy. Akurat było zapotrzebowanie i załapałem się – wspomina.
Początki, jak dla każdego młodego adepta górniczego były trudne.
– Bałem się, ale chyba każdy się trochę boi dołu. Miałem stracha, ponieważ pracując w lokalnej telewizji Kanon jako dziennikarz, robiłem reportaże z tragicznych wydarzeń, jakie miały miejsce w kopalni Jas-Mos i widziałem mnóstwo cierpienia na twarzach rodzin tragicznie zmarłych górników – przyznaje.
Dla Michała adaptacja w kopalni była szczególnie trudna.
– Gdy zacząłem pracować w kopalni, byłem nieco podłamany psychicznie ze względu na stan swoich dłoni. Turntablizm wymaga ponad przeciętnych zdolności manualnych, a po szychcie przy łopacie i kilofie moje ręce nie nadawały się do grania. Zacząłem się źle czuć pracując na dole. Aby się nie załamać, musiałem znaleźć jakieś pozytywy w tej pracy. Wtedy uświadomiłem sobie, że pracuję w świecie maszyn. Na dole pracowałem przy likwidacji ścian a sekcje robiły na mnie piorunujące wrażenie. Przypominały mi roboty z filmów science fiction, z których od zawsze czerpałem inspiracje. Zdałem sobie sprawę, że chcąc pogodzić muzykę z górnictwem sam muszę stać się pewnego rodzaju maszyną, mogącą w każdej sytuacji, bez względu na stan psycho-fizyczny tworzyć muzykę. Zacząłem więc komponować utwory inspirowane różnymi maszynami takimi jak Scharff czy Becker.
Dziś często podczas swoich występów podkreśla, że jego muzyka to w pewnym sensie jego wizja górnictwa. Czy kopalnia może być inspiracją dla muzyka? Michał przyznaje, że jak najbardziej.
– Trzeba jedynie znaleźć odpowiedni punkt odniesienia. Gdyby przyjąć, że każda z maszyn na dole jest pewnego rodzaju kompozytorem dźwięków, to z kopalni do turntablizmu jest bardzo blisko.
W kopalni niewielu kolegów wiedziało, czym zajmuje się poza pracą. Znacznie więcej jego znajomych ze sceny muzycznej wiedziało, czym zajmuje się poza muzyką.
– Zawsze było to dla nich ogromnym zaskoczeniem i spotykałem się jednocześnie z ogromnym szacunkiem. Godzinami potrafili słuchać opowieści z dołu.
Michał pracował w kopalni do końca 2005 roku. W styczniu 2006 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie pracuje w sklepie dla didżejów.
– Prowadziłem warsztaty dla DJ-ów w Gdyni. Tam też spotkałem swoich obecnych pracodawców. Zaproponowałem im promocje miksera. Później zagrałem dla nich na targach muzycznych w Krakowie. Zajmuje się promocją i sprzedażą sprzętu dla DJ-ów.
Ta praca w znacznie większym stopniu stwarza mu szansę na rozwój kariery muzycznej. Obecnie bardzo mocno współpracuje ze swoim przyjacielem DJ-em Krime. Razem tworzą duet Space Infaders. Po za tym grają wspólnie z jazzowym perkusistą Krzysztofem Dziedzicem jako trio.
Pracę w kopalni wspomina jednak z sentymentem. – Był to jeden z najlepszych okresów w moim życiu. Kopalnia nauczyła mnie wiele. Wiele też nauczyłem się o samym sobie.
Historia
Najpierw wydobywano węgiel, potem założono park
Rezerwat „Segiet”, Suchogórski Labirynt Skalny, Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy „Żabie Doły” czy Park Miejski im. hm. Franciszka Kachla. Co łączy te cenne obszary przyrodnicze w Bytomiu? Każdy z nich powstał na terenach, gdzie wydobywano ważne dla gospodarki surowce mineralne.
