Tragedia w kopalni i dramatyczny apel sztygara. „Umierał nam na rękach, a my nie mieliśmy jak zawiadomić bliskich”
Powiem Wam z ręką na sercu, że takiej tragedii, jak ta w Krakowie, to jeszcze nie oglądałem, przynajmniej w Polsce. Ja na takie sceny to zawsze spoglądam z punktu widzenia ratownika górniczego, bo byłem nim przez całe piętnaście lat. Jestem pełen podziwu dla ludzi, którzy rzucili się na pomoc ofiarom zamachu. Myśmy też zawsze w takich sytuacjach szli na pomoc kolegom i nieważne, czy byliśmy ratownikami, czy nie.
fot: Katarzyna Zaremba-Majcher
Bardzo często telefon komórkowy jest jedynym przedmiotem, który górnicy mają przy sobie. Szybki kontakt pozwala na uzyskanie takich informacji jak grupa krwi, jakie przyjmują leki, czy cierpią na jakieś choroby, czy są alergikami.
fot: Katarzyna Zaremba-Majcher
Powiem Wam z ręką na sercu, że takiej tragedii, jak ta w Krakowie, to jeszcze nie oglądałem, przynajmniej w Polsce. Ja na takie sceny to zawsze spoglądam z punktu widzenia ratownika górniczego, bo byłem nim przez całe piętnaście lat. Jestem pełen podziwu dla ludzi, którzy rzucili się na pomoc ofiarom zamachu. Myśmy też zawsze w takich sytuacjach szli na pomoc kolegom i nieważne, czy byliśmy ratownikami, czy nie.
Dziś wracam do wypadku, który utkwił mi w pamięci z powodu, o którym zaraz opowiem. Pamiętam, że miał miejsce na zmianie „E”. Sztygar zmianowy oddziału G5 skierował do ściany trzyosobowy zespół górników, w tym przodowego. Ich zadaniem było wykonanie obudowy indywidualnej w ścianie i na skrzyżowaniu z chodnikiem oraz przemieszczanie napędu wysypu czołowego przenośnika ścianowego.
W ścianie, na odcinku 1,3 m od chodnika do pierwszej sekcji obudowy zmechanizowanej strop zabezpieczony był dwoma stropnicami stalowymi na stojakach typu HSHC, zabudowanymi przy obudowie chodnikowej. Przy sekcji obudowy zmechanizowanej nr 1, od strony chodnika nie zabudowano podciągu drewnianego podbudowanego stojakami drewnianymi lub stalowymi, co było niezgodne z projektem technicznym ściany.
Umierał nam na rękach
Po urobieniu odcinka ściany, od sekcji nr 35 do chodnika, i wycofaniu kombajnu, górnik przodowy rozpoczął przebudowę stojaka HSHC przy tym chodniku. Prawdopodobnie został uderzony w głowę koronką rozpieranego stojaka, który wysunął się spod stropnicy stalowej. Dosłownie umierał nam na rękach. W takich sytuacjach trzeba zawiadomić rodzinę. I wiecie, że nie byliśmy w stanie dogrzebać się do żadnych danych kontaktowych tego górnika. Chyba dopiero po ośmiu godzinach wszystko było jasne, ale pomogła nam policja.
Służbom kopalnianym dostało się potem za rzekomą opieszałość. Nie chcieliśmy tego komentować, bo wiadomo, żałoba, ale swoje wiedzieliśmy. I po sześciu miesiącach ta sama sytuacja. Naliczyłbym chyba jeszcze ze sześć tego rodzaju zdarzeń. Nieaktualne adresy zamieszkania, dodzwanialiśmy się do byłych małżonek ofiar wypadków lub wybieraliśmy nieistniejące numery telefonów.
Dyrekcja zwracała się do załogi o pilne aktualizowanie danych. Odpowiedziało kilku górników. Aktualizujmy swoje dane! I to nie jest tylko apel do górników. Ratownicy medyczni, policjanci, strażacy i wszyscy inni, którzy interweniują na miejscu wypadków, wielokrotnie napotykają na trudności, kiedy muszą skontaktować się z krewnymi lub bliskimi poszkodowanych.
Najważniejszy szybki kontakt
Swego czasu nasz kopalniany psycholog zaapelował, abyśmy w specjalny sposób oznakowali w swojej komórce numer, pod którym w nagłych wypadkach można byłoby skontaktować się z bliskimi. Bardzo często telefon komórkowy jest jedynym przedmiotem, który mamy przy sobie. Szybki kontakt pozwala na uzyskanie takich informacji jak grupa krwi, jakie przyjmują leki, czy cierpią na jakieś choroby, czy są alergikami.
Ratownicy proponują, by używać międzynarodowego skrótu „ICE” to znaczy In Case of Emergency – „w nagłym wypadku” i pod tymi trzema literami zapisać kontakt. Owszem, nasze komórki bywają zabezpieczone kodem, ale zawsze można kartkę z odpowiednią adnotacją umieścić w oprawce.
Pomysł jest łatwy w realizacji, nic nie kosztuje, a może być bardzo użyteczny. I pamiętajcie o Waszych dzieciach, niech one też noszą przy sobie taki kontakt. Kto jak kto, ale my górnicy pod tym względem powinniśmy świecić przykładem ze względu na specyfikę naszej roboty.
Tekst z cyklu „Z notatnika sztygara Onderki”
