fot: Tomasz Rzeczycki
Nadszybie szybu Żmija
fot: Tomasz Rzeczycki
Po wycince zarośli kolejnym krokiem ma być odtworzenie ogrodzenia. Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Tarnogórskiej w dalszej perspektywie planuje ograniczyć ograniczyć dostęp do nieruchomości, na której znajduje się jeden z kopalnianych szybów. Dzisiaj da się tam podejść swobodnie.
Ćwierć kilometra od tarnogórskiej Kopalni Zabytkowej znajduje się wśród pól niepozorny pagórek porośnięty drzewami oraz blaszany hangar. Tak na powierzchni wygląda wylot szybu Żmija, pełniącego funkcję szybu wentylacyjnego i ewakuacyjnego. Pochodzący z 1811 r. szyb ma głębokość 43 metry, przekrój owalny i obudowę kamienną. Znajduje się w nim przedział drabinowy, nie ma za to maszyny wyciągowej ani klatki szybowej.
Posesja z szybem oraz małą hałdą znajduje się w otoczeniu pól uprawnych, nieco na południe od ul. Szczęść Boże. Niegdyś była ogrodzona, ale pozostały z tego tylko słupy i stalowa brama wjazdowa z nazwą szybu. Przez lata posesja zarosła, stąd gospodarze terenu uznali w poprzednich latach za stosowne usunąć część zarośli.
- Jeżeli chodzi o wycinkę, to były to zabiegi pielęgnacyjne i zabezpieczające wykonane w 2020 i 2021 r. Okolice nadszybia i hałdy mocno zarosły i musieliśmy dokonać zabiegów, uzyskując oczywiście odpowiednie zgody - przypomina Grzegorz Rudnicki, kierownik Biura w Stowarzyszeniu Miłośników Ziemi Tarnogórskiej w Tarnowskich Górach.
W SMZT zmienił się też pogląd na kwestie braku ogrodzenia terenu szybu. Kilka lat temu działacze stowarzyszenia skłaniali się ku temu, że nie ma sensu umieszczać nowego ogrodzenia, gdyż być może znów byłoby skradzione. Teraz taka inwestycja rysuje się na horyzoncie.
- Co do ogrodzenia, planujemy jego odtworzenie, ale nie wiem kiedy to nastąpi - deklaruje Grzegorz Rudnicki z SMZT.
Jednocześnie nie jest w stanie odpowiedzieć na pytanie, kiedy ogrodzenie zostało skradzione. Być może informacja ta znalazła się w którymś z protokołów zarządu SMZT. Jednak aby do niej dotrzeć, trzeba by przewertować setki, jeśli nie tysiące protokołów, gdyż zarząd spotyka się od 1954 r. zwykle co tydzień.
